Okręty podwodne typu S (Средняя) – typ budowanych w Związku Radzieckim okrętów podwodnych projektu niemieckiego biura konstrukcyjnego Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS) z siedzibą w Holandii. Okręty trzech różniących się w niewielkim stopniu między sobą serii tego typu: IX, IX-Bis oraz XVI, były najskuteczniejszymi radzieckimi jednostkami podwodnymi II wojny światowej, zatapiając łącznie siedem nieprzyjacielskich okrętów i statki transportowe o łącznej pojemności 82 770 BRT. Do tak okazałej pojemności bardzo przyczynił się komandor podporucznik Aleksandr Marinesko, który dowodząc okrętem podwodnym S-13 zatopił na przełomie stycznia i lutego 1945 roku niemieckie statki MS Wilhelm Gustloff i SS General von Steuben.
82 770 BRT stanowiło ⅓ całkowitego tonażu zatopionego podczas tej wojny przez radziecką flotę podwodną.
Konstrukcja Okręty typu Staliniec stanowiły zmodyfikowaną przez niemieckie IvS, w celu dostosowania do wymagań radzieckich, wersję opracowanych przez to biuro konstrukcyjne dla Hiszpanii okrętów podwodnych typu E-1. Radzieckie wymagania dotyczyły zwłaszcza zwiększenia prędkości nawodnej, zwiększenia mocy silników Diesla oraz powiększenia przestrzeni zajmowanej przez maszynownię. Podczas budowy trzech pierwszych jednostek, asystowali specjaliści niemieccy ze stoczni Deschimag w Bremie. W okrętach drugiej serii (IX-Bis) zastosowano silniejsze akumulatory oraz usunięto osłonę 100 milimetrowego działa, w jednostkach serii XVI natomiast, zastosowano konstrukcję całkowicie spawaną zamiast nitowanej, a także zastosowano stal o większej wytrzymałości, co pozwoliło na zwiększenie głębokości zanurzania.
Galeria
Bibliografia
S