Kamil Sebastian Durczok (ur. 6 marca 1968 w Katowicach, zm. 16 listopada 2021 tamże) – polski dziennikarz, prezenter telewizyjny i radiowy oraz publicysta.
W latach 1993–2006 dziennikarz Telewizji Polskiej (za zasługi w jej rozwoju w 2002 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi), w latach 2006–2015 dziennikarz telewizji TVN; redaktor naczelny i prowadzący Faktów, w latach 2016–2017 gospodarz programu Brutalna prawda. Durczok ujawnia (później pod nazwą Durczokracja) w Polsat News. Laureat wielu nagród branżowych, m.in. nagrody Grand Press dla dziennikarza roku (2000), Złotej Telekamery w kategorii Informacje (2008) oraz Wiktora dla najwyżej cenionego dziennikarza, komentatora i publicysty (2004).
Życiorys Wykształcenie i początki kariery Ukończył studia z zakresu komunikacji społecznej na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Studiował także prawo i filologię polską. Podczas studiów odbywał praktyki robotnicze w Fabryce Samochodów Małolitrażowych w Tychach.
Pracę dziennikarską rozpoczął w 1991 w Radiu Katowice. Wcześniej przez kilka lat współtworzył program Studenckiego Radia Egida działającego w domach studenta Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach w dzielnicy Ligota. W wieku 24 lat został dyrektorem i redaktorem naczelnym katowickiego radia TOP FM, należącego do NSZZ „Solidarność”.
Praca w TVP W latach 1993–2006 pracował w Telewizji Polskiej. Swoją pracę w telewizji zaczął od współpracy z TVP Katowice, gdzie przeprowadzał wywiady z politykami w programie Obserwatorium. Później aż do 2002 był prowadzącym lokalny program informacyjny TVP Katowice – Aktualności. W 1996 zadebiutował na antenie ogólnopolskiej, gdzie został prowadzącym programy publicystyczne w TV Polonia takich jak: Studio parlamentarne oraz Przegląd publicystyczny. We wrześniu 1998 został prowadzącym wtorkowego wydania programu publicystycznego W centrum uwagi, przekształconego w październiku 1999 w Monitor Wiadomości. Program ten prowadził do listopada 2000. Od 15 marca 2001 do 7 lutego 2006 był prezenterem głównego wydania Wiadomości w TVP1. W tym czasie prowadził także programy publicystyczne w TVP1 takie jak: Forum (z przerwami do listopada 2004), Gość Jedynki (do sierpnia 2004) oraz autorską Debatę (od września 2004 do 8 lutego 2006). Równolegle przez wiele lat był gospodarzem wszystkich wieczorów wyborczych i referendalnych w TVP1.
Od 29 lipca 2003 do 2 września 2005 współpracował z Radiową Trójką, gdzie na przemian z Jolantą Pieńkowską prowadził Salon polityczny Trójki. Od 5 września 2005 do 15 czerwca 2007 współpracował z RMF FM, gdzie na przemian z Konradem Piaseckim prowadził Kontrwywiad RMF FM. mały|Kamil Durczok (2007)
Praca w TVN Od 1 maja 2006 do 10 marca 2015 był redaktorem naczelnym i prowadzącym Faktów w TVN, ostatni raz występując w programie 5 lutego 2015. Od 5 maja 2008 do 12 lutego 2015 prowadził także rozmowy z politykami nadawane bezpośrednio po serwisie informacyjnym w programie Fakty po Faktach w TVN24. Prowadził programy informacyjne, wydania specjalne, autorskie wywiady, a także prezydenckie oraz parlamentarne debaty. Relacjonował wydarzenia z wielu krajów świata, m.in. z ogarniętego wojną Afganistanu.
Od marca do listopada 2012 był felietonistą tygodnika „Wprost”.
Artykuł „Wprost” i zakończenie współpracy Opublikowany w lutym 2015 artykuł w tygodniku „Wprost” pt. Ciemna strona Kamila Durczoka opowiada o apartamencie na warszawskim Mokotowie. W styczniu 2015 właściciel mieszkania, podczas próby uzyskania niezrealizowanych opłat za wynajem, zastał w nim Kamila Durczoka. Dziennikarz Faktów był zamknięty w apartamencie i nie chciał wpuścić właściciela. Kilka tygodni po opisanym wydarzeniu dziennikarze „Wprost” w mieszkaniu znaleźli biały proszek.
We wcześniejszym artykule „Wprost” pt. Ukryta prawda poruszony został temat mobbingu i molestowania seksualnego „w jednej z dużych stacji telewizyjnych”, który szybko powiązano z osobą Durczoka. W związku z tym 13 lutego 2015 powołano w TVN komisję w celu zbadania zarzutów dotyczących mobbingu i molestowania. Poza tym 17 lutego kontrolę w TVN rozpoczęła Państwowa Inspekcja Pracy. Oskarżenia dotyczące mobbingu i wykorzystania seksualnego ostatecznie potwierdził raport wewnętrznej komisji. Durczok zaprzeczył oskarżeniom dotyczącym molestowania, mówiąc: „Nigdy nie molestowałem żadnej kobiety. Czym innym jest styl zarządzania. Ja jestem cholerykiem, czasem wybuchałem w pracy”.
10 marca 2015 stacja TVN rozwiązała kontrakt z Kamilem Durczokiem za porozumieniem stron.
W reakcji na artykuły Durczok pozwał wydawcę tygodnika i autorów za naruszenie dóbr osobistych i prywatności, ostatecznie wygrywając prawomocnie trzy procesy przeciwko gazecie. Domagał się publikacji przeprosin na okładce tygodnika i trzech kolejnych stronach „Wprost” oraz 7 mln zł zadośćuczynienia. W maju 2016 Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że mają zostać zamieszczone przeprosiny we wskazanej formie oraz wypłacone 500 tys. zł. Wydawca tygodnika złożył apelację, a sąd drugiej instancji w kwietniu 2018 utrzymał wyrok w zakresie przeprosin, a kwotę zadośćuczynienia obniżył do 150 tys. zł. Jak podano w oświadczeniu gazety, wydawca i dziennikarze tygodnika uszanowali wyrok sądu, publikując określone wyrokiem przeprosiny, natomiast podkreślili, iż Kamil Durczok w swoim pozwie nie powoływał się „na zarzut nieprawdziwości przedstawionych w artykule informacji”, natomiast uznał, że dziennikarze „nie mieli prawa wchodzić do prywatnej sfery jego życia”.
Lata 2016–2021 Po odejściu z TVN do września 2016 Durczoka obowiązywał zakaz konkurencji. Na początku kwietnia 2016 zarejestrował spółkę Coal Minders, która w sierpniu tego samego roku zaczęła poszukiwać dziennikarzy. 3 października 2016 spółka uruchomiła górnośląski portal informacyjny Silesion.pl. Serwis zniknął z sieci pod koniec kwietnia 2019 po informacjach o problemach z regulowaniem zobowiązań. Po zamknięciu serwisu zajmował się prowadzeniem szkoleń z zakresu działań w sytuacji kryzysu wizerunkowego.
20 października 2016 rozpoczął współpracę z Polsat News, gdzie prowadził program Brutalna prawda, Durczok ujawnia, który jesienią 2017 zmienił nazwę na Durczokracja. Ostatni program wyemitowano 14 grudnia 2017, nie wrócił na antenę wiosną 2018.
W kolejnych latach Kamil Durczok był aktywny w mediach społecznościowych, na bieżąco komentując życie polityczne w Polsce, oraz angażował się w działalność społeczną. Był wolontariuszem fundacji „Wolne Miejsce”, rokrocznie pomagając w organizacji wigilii dla potrzebujących. W 2020 brał udział w protestach przeciwko zaostrzeniu przepisów dotyczących aborcji.
W 2021 uruchomił aplikację mobilną Durczokracja, w której publikował treści swojego autorstwa.
Ze względu na przebieg jego kariery dziennikarskiej, po śmierci, wielu dziennikarzy określiło go mianem Ikara polskich mediów.
Popularność Był jedną ze „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” według danych magazynu „Forbes Polska”; jego wizerunek został wyceniony przez reklamodawców na: 421,5 tys. zł w 2006 (10. miejsce), 642 tys. zł w 2007 (3. miejsce), 541 tys. zł w 2008 (7. miejsce), 537,5 tys. zł w 2010 (17. miejsce), 543 tys. zł w 2012 (17. miejsce) i 271 429 zł w 2014 (50. miejsce).
Konflikty z prawem Wypadek drogowy 26 lipca 2019, kierując pod wpływem alkoholu pojazdem BMW X6, spowodował kolizję na autostradzie A1 w okolicach Piotrkowa Trybunalskiego. Usłyszał w związku z tym zarzuty: prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości oraz spowodowania niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym, zagrożone łączną karą pozbawienia wolności do lat 12. Durczok przyznał się tylko do pierwszego zarzutu. Sąd nie przychylił się do wniosku prokuratury o jego tymczasowe aresztowanie, stosując w zamian dozór policyjny i zakaz opuszczania kraju. 30 marca 2021 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim skazał Durczoka na rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata, wpłatę 3000 złotych grzywny i 30 000 złotych na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym, a także zakaz prowadzenia pojazdów przez pięć lat, uznając go winnym prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości.
Zarzuty fałszerstwa W 2021 przedstawiono mu zarzuty podrobienia podpisu byłej żony, Marianny Dufek, na wekslu i oświadczeniach w ramach procedury kredytowej oraz przedłożenia tych dokumentów w banku oraz wyłudzenia kredytu na ponad 3,2 mln zł i pożyczki hipotecznej, zagrożone karą od 5 do 25 lat więzienia. Kamil Durczok przyznał się do podrobienia podpisów żony na dokumentacji bankowej, natomiast nie przyznał się do wyłudzenia kredytu i pożyczki. Na początku grudnia 2019 został zatrzymany i doprowadzony przez Centralne Biuro Śledcze Policji do siedziby katowickiej prokuratury, w celu złożenia wyjaśnień. Sąd nie zgodził się na aresztowanie dziennikarza, natomiast zastosowano wobec niego poręczenie majątkowe, dozór policyjny oraz zakaz kontaktowania się z byłą żoną i byłymi pracownikami banku.
Życie prywatne Był synem Krystiana (1946–2016) i Haliny Durczoków. Rodzina dziennikarza od strony ojca pochodzi z Radlina w powiecie wodzisławskim. Miał brata Dominika (ur. 1972). Jego ojciec był mechanikiem samochodowym, a po zmianach ustrojowych w Polsce, otworzył własną sieć salonów samochodowych. Wielokrotnie deklarował przywiązanie do Śląska. W Narodowym Spisie Powszechnym w 2011 zadeklarował narodowość polską i śląską. Był kibicem Ruchu Chorzów. W 2004 w wywiadzie dla „Tygodnika Prudnickiego” wyznał, że w młodości najpierw chciał zostać księdzem, a następnie ginekologiem. Ostatecznie postanowił studiować prawo. Był wielbicielem motoryzacji. W 2010 wystartował w 48. Rajdzie Barbórka. Jeździł motocyklem, był posiadaczem patentu żeglarskiego oraz licencji pilota, rekreacyjnie uprawiał sporty zimowe. W 2014 wystąpił jako kapitan drużyny TVN w charytatywnym meczu gwiazd TVN i TVP, rozegranym na Stadionie Wojska Polskiego w Warszawie.
W latach 1995–2017 jego żoną była Marianna Dufek, dziennikarka w TVP3 Katowice, z którą miał syna, Kamila (ur. 1997, w 2019 przyjął podwójne nazwisko). W latach 2017–2019 jego partnerką życiową była blogerka Julia Oleś, która była także zastępczynią Durczoka w redakcji jego serwisu internetowego Silesion.pl (2016–2018).
W 2003 przeszedł białaczkę. W 2020 przyznał, że cierpiał na chorobę alkoholową i depresję.
Śmierć i pogrzeb Zmarł 16 listopada 2021 w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym im. prof. Kornela Gibińskiego w Katowicach w wyniku zaostrzenia przewlekłej choroby i zatrzymania krążenia. 19 listopada 2021 po nabożeństwie w kościele Trójcy Przenajświętszej w Katowicach, został pochowany w grobie rodzinnym na miejscowym cmentarzu.
Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia 2000 – Grand Press (Dziennikarz Roku) miesięcznika Press 2001 – Wiktor Publiczności za rok 2000 2002 – Telekamera w kategorii Informacje wspólnie z Tomaszem Lisem 2002 – Złoty Krzyż ZasługiOgłoszono dwukrotnie: (pkt 2.) oraz (pkt 2.). 2003 – Telekamera w kategorii Publicystyka 2003 – nagroda Prezesa TVP „Gwiazda Telewizji Polskiej” 2004 – Wiktor Publiczności za rok 2003 2004 – nagroda Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich 2005 – Wiktor Publiczności oraz Wiktor dla najwyżej cenionego dziennikarza, komentatora, publicysty roku 2004 2006 – Telekamera w kategorii Informacje 2006 – Wiktor Publiczności za rok 2005 2007 – Telekamera w kategorii Informacje 2007 – MediaTor w kategorii AuTORytet 2008 – Złota Telekamera w kategorii Informacje 2011 – Platynowy Laur Umiejętności i Kompetencji za 2010 rok w kategorii Pro Publico Bono 2013 – odcisk dłoni w alei gwiazd Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach
Publikacje Wygrać życie – Kamil Durczok w rozmowie z Piotrem Mucharskim Krótki kurs IV RP – we współpracy z Piotrem Mucharskim Kamil Durczok, Przerwa w emisji, Wydawnictwo Edipresse Polska 2016
Filmografia 2002: Kariera Nikosia Dyzmy – prezenter programu telewizyjnego Ring WolnyKariera Nikosia Dyzmy, filmpolski.pl. 2005: Kopciuszek – macochaKopciuszek, filmpolski.pl. 2011: Blogersi – film dokumentalny o blogerach