Siarczan srebra(II), , – nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczanów, sól kwasu siarkowego i srebra na II stopniu utlenienia.
Otrzymywanie Siarczan srebra(II) uzyskano w roku 1964 w postaci roztworu w kwasie siarkowym w wyniku rozpuszczania w tym kwasie tlenku srebra(II) (AgO) oraz poprzez elektrolizę (), również w kwasie siarkowym.
Siarczan srebra(II) w postaci stałej otrzymany został po raz pierwszy w roku 2010 przez polsko-słoweński zespół kierowany przez Wojciecha Grochalę (Uniwersytet Warszawski). Opublikowano dwie metody syntezy: Z heksafluoroantymonianu(V) srebra(II): Reagenty zmieszano z zestalonym bezwodnym fluorowodorem w temperaturze −196 °C i ogrzano do temperatury topnienia HF (−83 °C); pojawił się wówczas czarny osad . Z fluorku srebra(II): Fluorek srebra(II) rozpuszczono w kwasie siarkowym w temperaturze −35 °C. Po ustąpieniu wydzielania fluorowodoru odsączono czarny osad . Uzyskany produkt był czystszy niż w metodzie 1.
Właściwości Siarczan srebra(II) krystalizuje w układzie trójskośnym. Ze względu na konfigurację elektronową srebra(II) 4d9 wykazuje właściwości paramagnetyczne. W temperaturze powyżej 120 °C rozkłada się z wydzieleniem tlenu do pirosiarczanu srebra(I), a przy dalszym ogrzewaniu powyżej 250–370 °C do siarczanu srebra(I) z wydzieleniem trójtlenku siarki:
We wszystkich istotnych właściwościach fizykochemicznych wykazuje znaczną odmienność w stosunku do pokrewnego bezwodnego siarczanu miedzi(II) ().
Przypisy
Srebra(II), siarczan Kategoria:Nieorganiczne sole srebra