Mundur salonowy wz. 1919 – odmiana munduru polowego Wojska Polskiego II RP.
Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich z roku 1919 ustalał że: „aż do czasu wprowadzenia ubioru wielkiego (służbowego), względnie paradnego, ubiór polowy może być stosowany jako ubiór bojowy, garnizonowy, służbowy, salonowy i codzienny”.
Zastosowanie Ubiór salonowy stosowano: przy składaniu wizyt; na obiadach i wieczorach proszonych na balach i rautach. gdy formy towarzyskie tego wymagały We wszystkich przypadkach mógł być zastąpiony przez ubiór służbowy.
Elementy umundurowania Oficerowie: kurtka sznury naramienne – generałowie i oficerowie sztabu generalnego, adiutanci wszelkich dowództw i żandarmeria. spodnie długie ze strzemiączkami trzewiki sznurowane lub gładkie ostrogi przybijane - komu się natężały rapcie – pod mundurem szabla. czapka rękawiczki skórzane brązowe; przy tańcach dozwolone białe Szeregowi tej formy ubioru nie używali.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mundur polowy wz. 1919