Mundur służbowy wz. 1919 – odmiana munduru polowego Wojska Polskiego II RP.
Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich z roku 1919 ustalał że:”aż do czasu wprowadzenia ubioru wielkiego (służbowego), względnie paradnego, ubiór polowy może być stosowany jako ubiór bojowy, garnizonowy, służbowy, salonowy i codzienny”.
Zastosowanie Ubiór służbowy stosowano: przy meldowaniu się na paradach, rewiach, przeglądach na musztrach i ćwiczeniach przy reprezentacjach, wizytach oficjalnych i mszach żałobnych na specjalny rozkaz
Elementy umundurowania Oficerowie: kurtka sznury naramienne – generałowie i oficerowie sztabu generalnego, adiutanci wszelkich dowództw i żandarmeria spodnie krótkie trzewiki sznurowane owijacze – w piechocie sztylpy względnie buty długie – dla wszystkich komu należały się ostrogi; dozwolone były też wszystkim oficerom ostrogi przypinane lub przybijane – komu się należały oficerski pas polowy szabla na żabce lub rapciach pod mundurem temblak oficerski czapka rękawiczki brązowe płaszcz polowy „w rękawy” lub bez płaszcza; dozwolony pas z tego samego materiału. Obecni na paradach, rewiach, przeglądach, jeśli oddziały wojsk mają rynsztunek na płaszczu, wkładają pas polowy na płaszcz.
Szeregowi: kurtka i spodnie ostrogi przypinane - komu się należały pas główny z żabką przy płaszczu włożonym w rękawy – zawsze na płaszczu szabla lub bagnet – szabla komu się należała, na rapciach
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mundur polowy wz. 1919