Mundur codzienny wz. 1919 – odmiana munduru polowego Wojska Polskiego II RP.
Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich z roku 1919 ustalał: „aż do czasu wprowadzenia ubioru wielkiego (służbowego), względnie paradnego, ubiór polowy może być stosowany jako ubiór bojowy, garnizonowy, służbowy, salonowy i codzienny”.
Zastosowanie Ubiór codzienny stosowano: we wszystkich wypadkach życia codziennego podczas zajęć biurowych gdy nie był wskazany inny strój
Elementy umundurowania Oficerowie: kurtka sznury naramienne – generałowie i oficerowie sztabu generalnego, adiutanci wszelkich dowództw i żandarmeria. spodnie długie ze strzemiączkami lub krótkie według uznania żołnierza trzewiki sznurowane, względnie gładkie owijacze – mogli je nosić także wszyscy oficerowie sztylpy, względnie buty długie - dla wszystkich oficerów ostrogi przypinane lub przybijane obowiązują, komu się należały oficerski pas połowy - nie obowiązywał rapcie, względnie żabka do szabli lub bagnetu - rapcie pod mundurem, względnie żabka na pasie polowym. szabla, względnie bagnet – szabla na rapciach lub na żabce temblak oficerski czapka furażerka – dozwolona tylko w podróży w wagonach kolejowych rękawiczki brązowe – nie obowiązywały płaszcz polowy - w rękawy lub bez płaszcza; dozwolony pas z tego samego materiału. Przy noszeniu bagnetu pas obowiązkowo na płaszczu. płaszcz od deszczu - na kurtce, względnie na płaszczu polowym, włożonym w rękawy. Szeregowi: kurtka i spodnie płaszcz dowolnie w rękawy lub bez płaszcza furażerka – przy ćwiczeniach gimnastycznych oraz robotach w koszarach, stajniach i warsztatach; w podróży dozwolona tylko w wagonie kolejowym ostrogi przypinane - komu się należą pas główny z żabką przy płaszczu włożonym w rękawy – zawsze na płaszczu szabla lub bagnet - szabla komu się należy, na rapciach
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mundur polowy wz. 1919