Mundur garnizonowy wz. 1919 – odmiana munduru polowego Wojska Polskiego II RP.
Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich z roku 1919 ustalał że:”aż do czasu wprowadzenia ubioru wielkiego (służbowego), względnie paradnego, ubiór polowy może być stosowany jako ubiór bojowy, garnizonowy, służbowy, salonowy i codzienny”.
Zastosowanie Ubiór garnizonowy stosowano: w szeregach: na paradach rewiach na przeglądach na wartach honorowych, przy pełnieniu służby garnizonowej na specjalny rozkaz
Elementy umundurowania Oficerowie: kurtka sznury naramienne – nosili je generałowie i oficerowie sztabu generalnego, adiutanci wszelkich dowództw i żandarmeria spodnie krótkie trzewiki sznurowane owijacze – w piechocie sztylpy, względnie buty długie – nosili żołnierze, którym przysługiwały ostrogi ostrogi przypinane tub przybijane – przysługiwały min. wszystkim pełniącym służbę konno oficerski pas polowy – na kurtce żabka do noszenia szabli, względnie bagnetu - na pasie głównym; u konnych przypięta do siodła oficerski pasek przez ramię szabla (pochwa czerniona tub błyszcząca) – noszono na żabce temblak oficerski rewolwer w futerale - na pasie głównym z prawej strony hełm względnie czapka - w myśl rozkazu dowództwa. rękawiczki brązowe płaszcz polowy - w myśl rozkazu: zwinięty, narzucony, w rękawy tub bez płaszcza; na rozkaz rynsztunek na płaszczu.
Szeregowi: kurtka i spodnie rynsztunek na mundurze bez plecaków i chlebaków hełm, względnie czapka - w myśl rozkazu furażerka w marszu i podczas spoczynku płaszcz - zwinięty, w rękawy lub narzucony (na specjalny rozkaz).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mundur polowy wz. 1919