mały|Grób Andrzeja Nałęcza-Korzeniowskiego na cmentarzu Powązkowskim Andrzej Nałęcz-Korzeniowski (ur. 9 listopada 1892, zm. 13 listopada 1931 w Nicei) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, artysta plastyk.
Życiorys Rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, należał do Polskich Drużyn Strzeleckich. 1 sierpnia 1914 wstąpił do drużyny strzeleckiej, która funkcjonowała wówczas na równi z oddziałem partyzanckim. W tym czasie prowadził aktywną działalność werbunkową, gdy powstał Naczelny Komitet Narodowy Andrzej Nałęcz-Korzeniowski wszedł w skład Departamentu Wojskowego, był zaangażowany w działalność polityczną Polskiej Organizacji Narodowej. 9 października 1914 w Jakubowicach awansował do stopnia podporucznika. Następnie służył w sztabie I Brygady Legionów, pełnił funkcję kierownika kancelarii, a w późniejszym czasie był oficerem referatów operacyjnego i personalnego. We wrześniu 1916 Józef Piłsudski podał się do dymisji, Nałęcz-Korzeniowski przeszedł do sztabu dowodzonego przez pułkownika Edwarda Śmigłego-Rydza, gdzie awansował na dowódcę plutonu 3 kompanii, 1 pułku piechoty, a następnie adiutanta 1 pułku piechoty. Na stopień podporucznika kancelaryjnego został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1916 roku. 12 kwietnia 1917 roku pełnił służbę w Komendzie I Brygady Legionów Polskich.
Po powstaniu Polskiego Korpusu Posiłkowego część żołnierzy została zwolniona, Nałęcz został zwolniony 15 września 1917. Skierowano go na kurs dla oficerów rezerwy pod Triestem, z którego 10 grudnia został skierowany do 20 pułku piechoty armii austriackiej kwaterującej w Tarnowie. 28 czerwca 1918 został zwolniony ze służby na podstawie zaświadczenia potwierdzającego przebytą w dzieciństwie gruźlicę kości ograniczającą sprawność. Zgłosił się do Polskiej Organizacji Wojskowej, został mianowany dowódcą krakowskiej kompanii akademickiej. Wkrótce został przeniesiony do Warszawy, gdzie w Komendzie Naczelnej został oficerem do zleceń. Po 1918 należał do najbardziej zaufanych adiutantów marszałka Józefa Piłsudskiego, kierował Gabinetem Ministra Spraw Wojskowych.
W okresie od 3 listopada 1922 roku do 15 października 1923 roku był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony został do Oddziału IV Sztabu Generalnego w Warszawie. 31 marca 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 31 grudnia 1924 roku został przeniesiony w stan nieczynny na okres sześciu miesięcy z prawem do pełnego uposażenia. Mieszkał wówczas w Warszawie przy ulicy Koszykowej 67/12. W grudniu 1925 roku pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. W 1928 roku pełnił służbę w Wojskowym Biurze Historycznym w Warszawie pozostając oficerem nadetatowym 36 pułku piechoty Legii Akademickiej. W listopadzie 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych. Z dniem 31 lipca 1931 roku został przeniesiony w stan nieczynny na okres sześciu miesięcy z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Ministra Spraw Zagranicznych. Minister Spraw Zagranicznych powierzył mu funkcję polskiego konsula w Nicei, gdzie zmarł nagle 13 listopada 1931 roku, w wielu 39 lat. Pochowany 14 grudnia 1931 roku na cmentarzu Powązkowskim w WarszawiePogrzeb ś.p. adiutanta marszałka Piłsudskiego, Dziennik Łódzki nr 89 15 grudnia 1931 roku, s. 2 . (kwatera 26-1-17/18).
14 grudnia 1931 roku został pośmiertnie mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku w korpusie oficerów piechoty.
Był autorem karty tytułowej do wydanego w maju 1915 pierwszego numeru „Wiarusa Baonowego”, periodyku ilustrowanego, który był wydawany dla żołnierzy na froncie. Cztery miesiące później był współprojektantem odznak legionowych, były to odznaki stopni majora, podpułkownika i pułkownika.
Był żonaty z Jadwigą z Radomyskich (1895–1935), redaktorką Towarzystwa Wydawniczego „Bluszcz”, z którą miał syna.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 20 stycznia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1928 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej”M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 632. Krzyż Walecznych trzykrotnie Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (Francja) Krzyż Oficerski Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja, wręczono 1928)
Przypisy
Bibliografia
Wacława Milewska, Maria Zientara, Sztuka Legionów Polskich i jej twórcy, 1914–1918, Wydawnictwo „Arkady” 1999, . Grażyna i Przemysław Witekowie, Artyści w strzeleckim zbrojnym ruchu niepodległościowym I wojny światowej, Biuletyn Związku Piłsudczyków Oddział Świętokrzyski w Kielcach „Oleandry” Nr 16, maj 2005.
Kategoria:Członkowie Komend Naczelnych POW Kategoria:Członkowie Komendy Legionów Polskich 1914–1918 (Austro-Węgry) Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Narodowej Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Konsulowie II Rzeczypospolitej we Francji Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie kancelaryjni Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polscy graficy Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Urzędnicy Departamentu Wojskowego NKN Kategoria:Zmarli w 1931 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego