Kodeks Tang () – zbiór praw powstały w 624 roku w Cesarstwie Chin, w okresie panowania dynastii Tang. Łączył on zarówno postulaty legistów, jak i konfucjanistów. Zgodnie z Nową Księgą Tang, kodeks obok ustaw (ling), dekretów (ge) i przepisów (shi) stanowił jeden z filarów prawodawstwa chińskiego. Kodeks Tang pozostawał w mocy przez sześć wieków, do czasu zniesienia go w 1323 roku przez nową regulację wydaną przez dynastię Yuan.
Układ Kodeksu Kodeks Tang zawiera ponad 500 artykułów. Zostały one pogrupowane w 12 rozdziałach. Rozdział Przedmiot I Przepisy ogólne II Przepisy związane z ochroną dworu cesarskiego i innych miejsc zakazanych III Przewinienia urzędników popełnione w związku z pełnieniem funkcji IV Prawa związane z małżeństwem i rodziną V Przepisy regulujące funkcjonowanie magazynów zbożowych i utrzymanie koni VI Mobilizacja wojska VII Gwałt i kradzież VIII Bójka i fałszywe oskarżenia IX Fałszerstwa i oszustwa X Przepisy mieszane XI Przepisy regulujące chwytanie uciekających przestępców XII Przepisy regulujące proces sądowy
System kar System kar w Kodeksie Tang miał charakter stopniowy – każdy rodzaj kary dzielił się na stopnie ciężkości. Łącznie system karny posiadał 20 stopni. Kodeks Tang wymieniał następujące kary i ich stopnie: kara uderzenia lekkim bambusem – 5 stopni, od 10 do 50 uderzeń; kara uderzenia ciężkim bambusem – 5 stopni, od 50 do 100 uderzeń; kara zesłania – 5 stopni, od 1 roku do 3 lat; kara banicji – 3 stopnie, od 2000 do 3000 mil oddalenia od miejsca zamieszkania; kara śmierci – 2 stopnie, przez powieszenie lub ścięcie.
W Kodeksie Tang istniały przesłanki złagodzenia kary w postaci tzw. 8 przywilejów. Były nimi: pokrewieństwo z cesarzem; długoletnia służba rodzinie cesarskiej; zasługi dla państwa (w szczególności podbicie nowych terytoriów); niesienie przykładu moralnego i dawanie dobrych rad; przydatność dla administracji i armii; obowiązkowość; pochodzenie arystokratyczne lub pełnienie wysokiego stanowiska w administracji; bycie potomkiem wcześniejszych dynastii.
Oprócz tego przesłanką do złagodzenia kary był wiek sprawcy (powyżej 70 i poniżej 15 lat).
Pomimo istnienia szeregu przesłanek łagodzących, nie mógł powołać się na nie sprawca jednego z dziesięciu przestępstw głównych (十惡). Były nimi: rebelia; zdrada stanu; zdrada państwa morderstwo krewnego; okrucieństwo; brak szacunku wobec starszych; brak szacunku wobec rodziców; spory rodzinne; nieuczciwość; kazirodztwo.
Jedną z form uniknięcia odpowiedzialności było również złożenie donosu na samego siebie (zishou), które skutkowało uzyskaniem przebaczenia i uniknięciem kary.
Bibliografia A. Kość, "Prawo a etyka konfucjańska w historii myśli prawnej Chin", Lublin 1998,
Kategoria:Dynastia Tang Kategoria:Historyczne zbiory praw Kategoria:Prawo w Chinach