thumb|227px|right|Warsaw Lindy Hop Exchange, 2013 r. thumb|227px|right|Klub Huta Warszawa podczas festiwalu Warsaw Lindy Hop Exchange, 23 czerwca 2013 r. Lindy hop – styl tańca towarzyskiego pochodzący ze Stanów Zjednoczonych, oryginalnie wywodzący się z dzielnicy Harlem w Nowym Jorku. Był on tańczony i rozwijany równolegle z muzyką jazzową tamtego okresu, a szczyt popularności tego tańca przypada na późne lata 30. i wczesne lata 40. XX wieku, czyli tzw. erę swingu. Lindy hop jest wypadkową wielu stylów tańca, które go poprzedzały i były popularne we wcześniejszych latach, a mają swoje korzenie w tańcu jazzowym, stepowaniu, Charlestonie oraz Breakaway. Często jest określany jako taniec jazzowy, a systematycznie przyporządkowuje się go do rodziny tańców swingowych, razem z innymi popularnymi tańcami tamtych czasów, tj. Charleston, Balboa, Collegiate Shag. Jest protoplastą większości znanych obecnie tańców swingowych m.in. , West Coast Swing, jive, rock and roll.
Lindy hop jest fuzją tańca partnerskiego i solowego, łącząc w swej stylistyce ruchy i improwizację tańców ludności afroamerykańskiej z formalną 8-bitową strukturą europejskich tańców partnerskich. Jest to szczególnie widoczne w podstawowej figurze lindy hop jaką jest swingout, gdzie podczas pozycji otwartej tancerze są połączeni dłońmi, natomiast w pozycji zamkniętej połączenie zmienia swój charakter i ma postać objęcia.
Lindy hop bardzo często jest określany jako taniec uliczny lub zwyczajowy, z uwagi na jego improwizowaną i towarzyską naturę.
Obecnie lindy hop jest reprezentowany przez liczną rzeszę tancerzy oraz organizacje oparte głównie na wolontariacie skupiające tancerzy na wszystkich kontynentach.
Etymologia Według wspomnień Georga "Shorty" Snowdena zwrot "Lindy Hop" został przez niego wymyślony na potrzeby wywiadu z reporterem Fox Movietone News. W dniu 17 czerwca 1928 podczas maratonu tanecznego George tańcząc kroki, które sam nazywał "the Hop" pomylił się. Widząc nowe nietypowe kroki reporter zapytał go jak nazywa się ten nowy taniec. George mając w pamięci pierwszy samotny lot ze Stanów Zjednoczonych do Europy nad Atlantykiem bez międzylądowań w wykonaniu amerykańskiego pilota Charlesa Lindberga, oraz pamiętając iż niedługo po tym wyczynie pełni entuzjazmu ludzie nazwali ten taniec "Lindberg Hop", odpowiedział reporterowi skrótem: "The Lindy". Jako że w tym okresie liczba stylów tanecznych swinga była ogromna, a ten sam styl tańczony w różnych miastach mógł mieć różne nazwy, na lindy hop mówiono również jitterbug, jitterbug jive czy po prostu lindy.
Historia left|thumb|160px|Frankie Manning, 1914–2009 Historia lindy hop rozpoczyna się w społecznościach afroamerykańskich nowojorskiej dzielnicy Harlem podczas późnych lat 20. XX wieku. Jest to okres dynamicznego rozwoju muzyki swingowej. Lindy hop jest blisko związany z wcześniejszymi tańcami afroamerykańskimi, jednakże szybko zdobył rozgłos poprzez udział tancerzy w filmach, pokazach, konkursach oraz poprzez profesjonalne grupy taneczne. Maksymalna popularność lindy hop przypada na lata 30. wraz z włączeniem figur akrobatycznych w zakres ruchów. W późniejszych latach tj. po roku 1945 zainteresowanie lindy hop zmalało, aż w końcu całkowicie wymarło z uwagi na zmianę stylu muzyki popularnej oraz obyczajów w powojennej rzeczywistości. W latach 80. XX wieku grupa amerykańskich, szwedzkich i brytyjskich tancerzy odnowiła zainteresowanie tym tańcem powodując jego powrót na parkiety.
Wczesne inspiracje (1900–1920) Lindy hop połączył niezliczone tańce popularne w Stanach Zjednoczonych w latach 1900-1920, z których większość wywodziła się ze społeczności afroamerykańskich. Tak samo jak muzyka jazzowa wyłoniła się jako dominująca forma muzyki i z łatwością inkorporowała inne formy muzyki, tak samo lindy hop zaabsorbował i integrował elementy z innych form tańca. Ta uniwersalność, która polega na łatwej adaptacji i modyfikacji elementów i kroków w celu dopasowania do potrzeb towarzyskich i kulturalnych użytkowników jest charakterystyczną cechą tańców swingowych. Dlatego też lindy hop w założeniu nigdy nie był tańcem usystematyzowanym poprzez akademie tańca lub inne instytucje i nie jest włączony do kategorii konkursowych tańców towarzyskich.
Genealogii lindy hop należy doszukiwać się w schematach, figurach oraz zastosowaniach towarzyskich, które zaabsorbował on podczas swego rozwoju. Dla wielu historyków tańca Charleston jest tańcem, który wywarł na lindy hop największy wpływ. Podstawowe kroki oraz rytmika odpowiada cechom charakterystycznym dla Charlestona. Przejście z charlestona do lindy hop zostało umożliwione poprzez taniec Breakaway, który wprowadził figurę swingout oraz pozycję otwartą do tańców w pozycji zamkniętej typu Texas Tommy oraz kroków partnerowanego Charlestona. Rozwój tańca Breakaway jest związany głównie z postacią tancerza Georga "Shorty" Snowdena w późnych latach 20.
Wraz ze zmianą muzyki jazzowej w latach 20., zmieniał się także taniec. Zastosowanie rytmu synkopowanego w muzyce jazzowej zachęciło tancerzy do wprowadzenia opóźnienia w tańcu znanego jako "bouncing", co od razu wpłynęło na wykonywanie poszczególnych kroków w tempie Charlestona lub Breakaway.
Era klasyczna (1927–1935) Harlem i narodziny lindy hop Popularność sportów z udziałem ludności afroamerykańskiej spowodowała poprawę postrzegania tej ludności w białych społecznościach pochodzenia europejskiego w całych Stanach Zjednoczonych, a w szczególności w Nowym Jorku. Z uwagi na małą dostępność i odosobnienie czarnej ludności zamieszkałej w gettach zaowocowało to fascynacją kulturą, muzyką oraz tańcem afroamerykańskim. Obecność białej ludności w miejscach przeznaczonych dla Afroamerykanów przynosiło duży dochód barom, klubom oraz teatrom zlokalizowanym w Harlemie oraz dawało pracę czarnym artystom w mieście głęboko pogrążonym w kryzysie ekonomicznym.
Biała publiczność klasy wyższej i średniej została wystawiona na kontakt z rozrywkami robotniczej klasy Harlemu. Na początku kontakt ten ograniczał się do odwiedzania przez białych miejsc, w których czarni spędzali czas w Harlemie, jednakże później poprzez pokazy objazdowe, muzykę popularną oraz filmy przerodziło się to w swoiste zapotrzebowanie na afroamerykańskie formy rozrywki. Do czasu gdy tańce typu lindy hop przeniknęły do głównego nurtu białej publiczności, zostały one przearanżowane poprzez białych nauczycieli oraz studia filmowe spełniając standardy estetyczne oraz towarzyskie białej ludności USA. Tancerze tacy jak Dean Collins grali pierwszoplanową rolę w popularyzowaniu lindy hop, a sama stylistyka Deana Collinsa nie tylko rozprzestrzeniła się na cały teren Stanów Zjednoczonych lecz także oferowała mniej ryzykowną wersję tańca dla środowisk bardziej konserwatywnych.
Rosnąca popularność Harlemu jako dzielnicy rozrywkowej oraz tętniące życiem centrum kultury afroamerykańskiej w latach 20. i 30. przyczyniło się do powstania i popularyzacji lindy hop, zarówno jako tańca tańczonego w salach jak i pokazywanego na scenie.
Pochodzenie nazwy „lindy hop” Pochodzenie nazwy lindy hop jest mocno dyskutowane w dzisiejszych środowiskach, lecz jedna z żyjących tancerek ery swinga Norma Miller daje kilka cennych wskazówek na ten temat.
Jedna z wersji podaje, iż w slangu późnego XIX i wczesnego XX wieku mianem Lindy określało się młodą kobietę. Słowo hop jest popularnym terminem w tańcach swingowych obecnym w źródłach przynajmniej od 1913 roku. Termin ten był użyty przez wczesnych tancerzy Texas Tommy do określenia podstawowego ruchu tańca. Jednakże jest to mało prawdopodobna wersja.
Bardziej wiarygodną wersją jest popularna legenda wykorzystująca postać Georga "Shorty" Snowdena, który zmienił nazwę Breakaway na lindy hop podczas konkursu tańca. Wersja ta podaje, iż Snowden był jedną z 24 par konkursowych w maratonie tańca, który odbył się 17 czerwca 1928 w Manhattan Casino w Nowym Jorku. Lokal ten położony był na rogu 8th Avenue oraz 155th Street w dzielnicy Harlem. Podczas tego konkursu Snowden zdecydował się wykonać ze swoją partnerką element breakaway, który polegał na wypuszczeniu partnerki. W tym momencie zaimprowizował on kilka solowych kroków. Jak podają źródła, efekt uzyskany przez Snowdena był elektryzujący pośród monotonii maratonu na tyle, iż nawet zespół zwrócił na to uwagę. Reporter Fox Movietone New, przybyły na miejsce zapytał się Snowdena o nazwę nowych kroków, które tak zwróciły uwagę wszystkich. Na co Snowden bez wahania odpowiedział "The Lindy".
Niezależnie od tego czy Snowden użył tej nazwy intencjonalnie, czy nie, nazwa lindy hop została skojarzona z pierwszym lotem transatlantyckim odbytym przez Charlesa "Lindy" Lindbergha w 1927 roku. Reporter przeprowadzający wywiad ze Snowdenem połączył termin przez niego użyty z głośnym w tym czasie wydarzeniem prawdopodobnie w celu uzyskania rozgłosu. Związek pomiędzy pilotem, Georgiem Snowdenem oraz nowym tańcem na stałe wtopił się w folklor lindy hop, niezależnie od tego czy lot transatlantycki zainspirował nazwę dla tego tańca.
Tancerze tacy jak George "Shorty" Snowden, Leroy "Strech" Jones, Twistmouth George i Edith Matthews, określani jako "pierwsza generacja" tancerzy lindy hop, zainspirowali wielu młodych tancerzy i grup. Jednym z takich tancerzy będących zafascynowanych nowym tańcem był Frankie Manning. Parze Twistmouth George oraz Matthews przypisuje się opracowanie "twistów", charakterystycznych kroków wykonywanych przez partnerkę w swingoucie, znane dzisiaj są pod nazwą swivle. Wraz z końcem ery klasycznej lindy hop był tańczony w całym Harlemie w salach balowych, klubach nocnych, kabaretach, prywatnych mieszkaniach oraz imprezach ulicznych - wszędzie gdzie tylko ludzie spotykali się w celu tańczenia.
Era akrobatyczna (1935–1941) W 1935 roku lindy hop wraz z muzyką swingową stał się popularny w całych Stanach Zjednoczonych. Stało się tak za sprawą wielkiego sukcesu muzyków takich jak Benny Goodman, Count Basie, Ella Fitzgerald, Tommy Dorsey, Artie Shaw, Glenn Miller czy Chick Webb.
Sale balowe (ballrooms) rozsiane na całym terenie USA gościły licznie rozwijające się wtedy big bandy, z których big band Chicka Webba stale gościł na jednej z najpopularniejszych scen ówczesnych czasów, czyli Savoy Ballroom. To z orkiestrą Chicka Webba nastoletnia Ella Fitzgerald zdobywała popularność. Sale te podtrzymywały tradycje konkursów sponsorowanych, na których tancerze mogli prezentować i ćwiczyć nowe kroki. Początkowo tancerzy lindy hop wyrzucano z parkietu, ponieważ zajmowali więcej miejsca niż inni tańczący i dodatkowo kopiąc ich przypadkowo. Jednakże ostatecznie Savoy ustąpił ze swojego stanowiska i zaprosił tancerzy lindy hop, którzy byli atrakcją dla innych tańczących i przyciągali więcej gościFrankie Manning, Northern California Lindy Societyworkshop interview, January 2002. Jako "Dom Szczęśliwych Stóp (Home of Happy Feet)" Savoy Ballroom stał się najbardziej popularnym lokalem w Nowym Jorku, o ile nie na świecie.
Pierwsze akrobacje Najpopularniejszy tancerz Savoya Herbert "Whitey" White (nazwany tak z powodu pasemka białych włosów na głowie) sformował grupę lokalnych tancerzy włączając w to Georga Snowdena. White aranżował dla grupy profesjonalne przedsięwzięcia, włączając w to imprezy i pokazy na terenie miasta i kraju. Odejście z grupy Georga Snowdena umożliwiło nowej generacji młodych tancerzy zaistnienie na parkiecie, pośród nich znajdował się Frankie Manning. Wraz z powrotem na deski Savoya starej grupy tancerzy, pojawiły się także animozje pomiędzy poszczególnymi grupami. Było to widoczne szczególnie pomiędzy "Shorty" Georgiem oraz jego przyjaciółmi a nowymi tancerzami takimi jak Frankie Manning. Animozje te przekładały się na rywalizację podczas formalnych konkursów. Właśnie z tego powodu podczas jednego konkursu została wykonana pierwsza akrobacja.