Joachim wśród pasterzy – fresk autorstwa Giotto di Bondone namalowany ok. 1305 roku dla kaplicy Scrovegnich w Padwie.
Jeden z 40 fresków namalowanych przez Giotta w kaplicy Scrovegnich należący do cyklu scen przedstawiających życie Joachima i Anny, rodziców Marii oraz Chrystusa. Historia rodziców Mari i jej samej pochodziła głównie z trzynastowiecznej Złotej legendy autorstwa Jakuba de Voragine'a oraz z Protoewangelii Jakuba z II wieku.
Pobyt Joachima wśród pasterzy na pustynie jest kontynuacją wydarzeń wygnania go ze świątyni (Wypędzenie Joachima z świątyni). Źródłem opowieści jest Protoewangelia Jakuba:
Giotto przedstawił Joachima zgarbionego z pochyloną głową. Według legendy zamartwiał się on i czekał na znak od Boga. Jego wzrok skierowany jest ku ziemi, gdzie artysta umieścił małego psa. Zwierzę cieszy się na spotkanie Joachima, ma zadarty łeb do góry i macha ogonem. Kontrast dwóch nastrojów, smutku i radości można odczytać jako zapowiedź przyszłej dobrej nowiny. Przed Joachimem stoją dwaj pasterze, którzy wymownie spoglądają na siebie. Wiedzą co trapi ich pana. Za nimi z szopy wychodzi w nieładzie stado baranów. Tłem dla sceny jest górski krajobraz.
Przypisy
Bibliografia
Stefano Peccatori, Stefano Zuffi Giotto, Wyd. HPS, Warszawa 2006,
Kategoria:Obrazy Giotta di Bondone Kategoria:Freski w kaplicy Scrovegnich Kategoria:Święty Joachim na obrazach Kategoria:Obrazy z motywami ze Złotej legendy