Jules Cambon (ur. 5 kwietnia 1845 w Paryżu, zm. 19 września 1935 w Vevey w Szwajcarii) – francuski dyplomata, gubernator Algierii. Brat Pierre’a Paula.
Z wykształcenia adwokat. W wojnie francusko-pruskiej 1870–1871 był kapitanem gwardii ruchomej. Po wojnie wstąpił do administracji państwowej, w 1879 został głównym sekretarzem prefektury policji w Algierii, a w 1891 gubernatorem Algierii. W 1897 został mianowany ambasadorem Francji w Stanach Zjednoczonych, od 1901 w Madrycie, w latach (1907–1914) w Berlinie. W sierpniu 1898 po wojnie amerykańsko-hiszpańskiej na prośbę rządu hiszpańskiego prowadził negocjacje pokojowe pomiędzy stronami konfliktu, które zakończyły się podpisaniem traktatu paryskiego.
W roku 1915 został sekretarzem generalnym Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od roku 1917 był doradcą Clemenceau przy rokowaniach francusko-amerykańskich. W roku 1918 powołany na Conseiller des affaires d’Alsace-Lorraine.
Był przewodniczącym komisji do spraw polskich na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku. Dążył do przyłączenia do Polski Górnego Śląska i Gdańska (bez głosowania ludności). Od 1920 przewodniczący konferencji ambasadorów.
Od 1918 był członkiem Akademii Francuskiej. Został odznaczony m.in. hiszpańskim Krzyżem Wielkim Orderu Karola III, francuskim Krzyżem Wielkim Legii Honorowej.
Przypisy
Kategoria:Ambasadorowie Francji w Hiszpanii Kategoria:Ambasadorowie Francji w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej Kategoria:Członkowie komisji Cambona Kategoria:Francuscy dyplomaci Kategoria:Ludzie związani z Vevey Kategoria:Na podstawie encyklopedii Orgelbranda Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Karola III Kategoria:Urodzeni w 1845 Kategoria:Zmarli w 1935