thumb|Antoni Głowacki ze swoim Spitfirem w dywizjonie 303 Antoni Głowacki (ur. 10 lutego 1910 w Warszawie, zm. 27 kwietnia 1980 w Wellington w Nowej Zelandii) – podpułkownik pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, as myśliwski II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Po technikum dostał się do Szkoły Wawelberga i Rotwanda. W 1926 wstąpił do Aeroklubu Warszawskiego. W wieku 18 lat dostał pracę jako kierownik laboratorium w jednej z fabryk Philipsa i pracował tam do 1930. Szkolenie lotnicze rozpoczął koło Łodzi na lotnisku Lublinek, później trafił do Szkoły w Dęblinie, którą ukończył w 1935. Następnie służył w 1. pułku lotniczym, od 1938 pracował w dęblińskiej szkole jako instruktor.
Podczas kampanii wrześniowej walczył w plutonie lotnictwa towarzyszącego pod dowództwem kpt. Juliana Łagowskiego, który został przydzielony do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W styczniu 1940 dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie dzięki doskonałej znajomości języka angielskiego rozpoczął szkolenia na samolotach bombowych w bazie Sutton Bridge. Poprosił o przeniesienie do lotnictwa myśliwskiego. W sierpniu 1940 przeszedł w stopniu sierżanta do 501 dywizjonu myśliwskiego „County of Gloucester”, który stacjonował w Gravesend. Latał na Hurricanach.
24 sierpnia 1940, w ciągu jednego dnia, w 3 lotach bojowych zestrzelił 5 niemieckich samolotów (jako jedyny Polak). Tydzień później został zestrzelony, lądował przymusowo i rozbił samolot (Hawker Hurricane o znakach SD-A), sam został poważnie ranny. Po wyleczeniu został skierowany jako instruktor do bazy RAF-u w Usworth. W listopadzie 1941 trafił do słynnego dywizjonu 303. W połowie 1943 trafił do 308 dywizjonu myśliwskiego „Ziemi Krakowskiej”, następnie do 309 dywizjonu myśliwsko-rozpoznawczego „Ziemi Czerwieńskiej”. Latał w 307 dywizjonie „Lwowskich Puchaczy”, a na koniec trafił do 302 "Poznańskiego" dywizjonu myśliwskiego, gdzie koniec wojny zastał go w stopniu podpułkownika.
Po wojnie trafił do Nowej Zelandii, był instruktorem w bazie lotniczej Ohakea w stopniu kapitana ucząc młodych pilotów latania na samolotach odrzutowych Vampire. W 1960 zakończył służbę w armii i został zatrudniony w nowozelandzkim Departamencie Lotnictwa Cywilnego. Zmarł 27 kwietnia 1980 w Wellington w Nowej Zelandii.
Zwycięstwa powietrzne Na liście Bajana zajmuje 17. pozycję z wynikiem 8 i 1/3 zestrzeleń pewnych, 3 prawdopodobnych i 4 uszkodzonych.
Zestrzelenia pewne: Ju 87 – 15 sierpnia 1940 (pilotował Hurricane Mk. I, SD-A nr VZ124) Do 215 – 15 sierpnia 1940 Bf 109 – 24 sierpnia 1940 Ju 88 – 24 sierpnia 1940 Bf 109 – 24 sierpnia 1940 Bf 109 – 24 sierpnia 1940 Ju 88 – 24 sierpnia 1940 Bf 109 – 28 sierpnia 1940 (pilotował SD-O nr VZ234) 1/3 He 111
Zestrzelenia prawdopodobne: Fw 190 – 27 kwietnia 1942 Fw 190 – 19 sierpnia 1942
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8814 Krzyż Walecznych – czterokrotnie Medal Lotniczy – czterokrotnie Odznaka Pilota Distinguished Flying Cross – Wielka Brytania Distinguished Flying Medal – Wielka Brytania Odznaka Pilota RAF – Wielka Brytania
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Asy myśliwskie Polski II wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Podpułkownicy Polskich Sił Powietrznych Kategoria:Podoficerowie lotnictwa II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Lotniczym (czterokrotnie) Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wybitnej Służby Lotniczej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Wybitnej Służby Lotniczej Kategoria:Polscy piloci myśliwscy Kategoria:Polscy lotnicy w kampanii wrześniowej Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Anglię 1940 Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Dowódcy Dywizjonu 302 Kategoria:Oficerowie Dywizjonu 303 Kategoria:Dowódcy Dywizjonu 309