Edward Jarociński (ur. 9 listopada 1879 w Pułtusku, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, doktor wszech nauk lekarskich, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Franciszka Edwarda Józefa (1850–1925), geometry i Władysławy Józefy z Wyrzyków (1860–1885)Edward był spokrewniony z braćmi: Leonardem Jarocińskim, pułkownikiem lekarzem, szefem sanitarnym Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu i Bohdanem Jarocińskim, doktorem praw, komandorem porucznikiem.. W 1899, po ukończeniu gimnazjum w Suwałkach, rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1904 uzyskał dyplom lekarski.

W 1914, w stopniu kapitana lekarza, został zmobilizowany do Armii Imperium Rosyjskiego. W latach 1914–1917, w czasie I wojny światowej, walczył jako lekarz batalionu, a następnie starszy lekarz 8 pułku strzelców. Od 1917 służył w I Korpusie Polskim w Rosji na stanowisku starszego lekarza 8 pułku strzelców polskich. W maju 1918, po demobilizacji korpusu, powrócił do Warszawy, wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej oraz objął stanowisko lekarza garnizonu i szefa sanitarnego I BrygadyDz. Rozk. Wojsk. Nr 11 z 15 grudnia 1918, poz. 292..

3 stycznia 1919 został szefem sanitarnym Grupy pułkownika Leona Berbeckiego. 21 marca tego roku został przeniesiony do Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko starszego referenta Sekcji IVDz. Rozk. Wojsk. Nr 38 z 5 kwietnia 1919, poz. 1216.. W marcu 1920 został wyznaczony na stanowisko starszego referenta w Szefostwie Sanitarnym Frontu Wołyńskiego, a później 2 Armii. 24 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W tym samym miesiącu powierzono mu obowiązki starszego referenta w Szefostwie Sanitarnym Armii Rezerwowej. W lipcu 1920 został wyznaczony na stanowisko dowódcy szpitala wojskowego w Kamieńcu Podolskim. W październiku tego roku został dowódcą 4 szpitala ewakuacyjnego, a w marcu 1921 lekarzem Oddziału Sztabowego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. W sierpniu tego roku został zdemobilizowany.

1 maja 1922 został wcielony w rezerwie do kompanii zapasowej sanitarnej nr I jako oddziału macierzystego. Zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 11. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych sanitarnych, grupa lekarzy i przydzielony do 1 batalionu sanitarnego w WarszawieRocznik oficerski 1923, s. 1128, 1212.Rocznik oficerski 1924, s. 1021, 1095.. W 1934 jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. Mieszkał w Warszawie na Placu Kazimierza Wielkiego 8.

26 października 1905 ożenił się z Zofią Anną z Hofferów, z którą miał syna Zbigniewa Michała (1906–1940), podporucznika artylerii rezerwy inżyniera Wojska Polskiego.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Do niewoli trafił również jego syn Zbigniew Michał. Obaj przebywali w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 zostali zamordowani przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebani, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 15 kwietnia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych nr 46747 – 15 lipca 1922 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) – 1925 rosyjskie Order Świętego Włodzimierza 4 stopnia z mieczami i wstęgą Order Świętej Anny 2 stopnia z mieczami Order Świętego Stanisława 2 stopnia z mieczami Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i wstęgą Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami Medal pamiątkowy 300-lecia Domu Romanowych

Zobacz też awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007 jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Przypisy

Bibliografia

Roczniki Oficerskie 1923, 1924.

Janina Sitko-Rzeszut, Pro memoria. Edward Jarociński, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (140), Warszawa 1992, s. 336-337.

Linki zewnętrzne Strona domowa Michała Jarocińskiego, pracownika Instytutu Telekomunikacji w Warszawie, prawnuka Edwarda Jarocińskiego (1854-1927) i Władysławy Wyrzyk (1855-1903) Katyń... ocalić od zapomnienia. Generał brygady Edward Jarociński

Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Lekarze związani z Warszawą Kategoria:Ludzie urodzeni w Pułtusku Kategoria:Oficerowie – ofiary zbrodni katyńskiej – mianowani generałami Wojska Polskiego III Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Oficerowie Polskiej Siły Zbrojnej (Polnische Wehrmacht) Kategoria:Polscy lekarze w wojnie polsko-bolszewickiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem pamiątkowym 300-lecia Domu Romanowych Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zmarli w 1940