Karol Jahoda de Lubomir (ur. 1 października 1860 w Bochni, zm. 30 września 1953 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Syn Karola i Anny z domu Boczek. Ukończył 6 klas szkoły realnej w Krakowie. W armii austriackiej od 1 września 1878 roku. Absolwent Korpusu Kadetów w Wiedniu i Oficerskiej Szkoły Jazdy przy 11 Brygadzie Artylerii Polowej we Lwowie. 1 maja 1913 roku został komendantem żandarmerii konnej na Galicję. Podczas I wojny światowej dowódca żandarmerii 3 i 7 Armii, był też komendantem głównym żandarmerii krajowej Galicji. W wyniku przedarcia się Polskiego Korpusu Posiłkowego przez front uznano Karola Jahodę za politycznie podejrzanego i przeniesiono w stan spoczynku. Jednak dzięki usilnym staraniom już w marcu 1918 roku został reaktywowany. Początkowo przydzielony do Generalnego Gubernatorstwa w Lublinie. 17 marca 1918 otrzymał szlachectwo z predykatem von Lubomir. W końcowym okresie wojny został komendantem wojskowym okręgu Włodzimierz Wołyński.

Od 9 listopada 1918 był zastępcą dowódcy służby bezpieczeństwa w Krakowie. 3 kwietnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z 1 maja 1915 i „z zaliczeniem do I Rezerwy armii oraz powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 41 z 12 kwietnia 1919, s. 990.. Z dniem 16 marca 1919 został przydzielony do dowództwa Grupy generała Edwarda Śmigłego-RydzaDz. Rozk. Wojsk. Nr 42 z 15 kwietnia 1919, s. 1014.. Zajmuje w niej stanowisko dowódcy Okręgu Etapów Wołyń. 28 lipca 1919 przeniesiony do armii Hallera na stanowisko dowódcy Okręgu Etapów Bielsk. 28 grudnia 1919 przydzielony do dowództwa Frontu Północnego, mianowany komendantem posterunku w Kościerzynie. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. 5 sierpnia 1920 mianowany dowódcą obozu jeńców bolszewickich w Tucholi. Od 7 kwietnia 1921 dowódca Obozu Warownego Kraków. Z dniem 1 października 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty, z prawem noszenia munduru. Później został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii. 26 października 1923 został zatwierdzony przez Prezydenta RP w stopniu generała brygady. Zmarł 30 września 1953 w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Był żonaty z Heleną z Underków, z którą miał synów Karola (inżynier), Mariana (ur. 3 czerwca 1897), porucznika rezerwy żandarmerii i dwie córki.

Awanse podporucznik – 1885, porucznik – 1893, rotmistrz – 1897, major – 1910, podpułkownik – 1 maja 1913, pułkownik – 1 maja 1915, generał brygady – 26 października 1923.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Władysław Konopczyński, PAU, PAN, Polski Słownik Biograficzny, Tom 10, Skład główny w księgarni Gebethnera i Wolffa, 1964 Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Londyn, Figaro Press, 1976. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.

Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Nobilitowani w Królestwie Galicji i Lodomerii Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie cesarskiej i królewskiej Żandarmerii Kategoria:Oficerowie żandarmerii II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Urzędnicy Generalnego Gubernatorstwa Lubelskiego 1915–1918 Kategoria:Zmarli w 1953 Kategoria:Pochowani na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Bochni