Marian Kaczmarek (ur. 16 stycznia 1934 we Wrześni, zm. 12 listopada 1994 w Opolu) – filolog polski specjalizujący się w historii literatury i literaturoznawstwie, nauczyciel akademicki związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Opolu.
Życiorys Urodził się w 16 stycznia 1934 roku we Wrześni, w rodzinie nauczycielskiej. Do wybuchu II wojny światowej nie zdążył podjąć nauki w szkole powszechnej. Po wojnie podjął naukę w gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym im. Henryka Sienkiewicza we Wrześni. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1951-1955). Na tej samej uczelni uzyskał tytuł naukowy doktora na podstawie pracy pt. Pamiętnikarstwo staropolskie XVI wieku, napisanej pod kierunkiem prof. Romana PollakaS. Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Fakty, ludzie, wydarzenia, Opole 2004, s. 113.. Następnie otrzymał kolejno tytuły naukowe doktora habilitowanego i profesora.
W latach 1955–1966 pracował we Wrocławiu w Wydawnictwie Ossolineum. W 1965 został zatrudniony w opolskiej WSP, gdzie pełnił wiele funkcji, w tym prorektora ds. nauki współpracy z zagranicą (1975-1981), a potem dyrektora Instytutu Filologii Polskiej. Przez pewien czas kierował także Studium dla Pracujących Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP. Wiele lat sprawował funkcję prezesa Opolskiego Oddziału Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza. Ponadto był prezesem oraz wiceprezesem Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Wchodził w skład Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Polskiej Akademii Nauk i Rady Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN. Zmarł w 12 listopada 1994 w Opolu.
Działalność naukowa Marian Kaczmarek należał do najwybitniejszych znawców literatury staropolskiej, której poświęcił kilkadziesiąt artykułów i 6 książek. Do najważniejszych z nich należąZa katalogiem Biblioteki Narodowej w Warszawie [on-line] [dostęp: 25.02.2012]: Antologia pamiętników polskich XVI wieku, wyd. Ossolineum, Wrocław 1966. Epicki kształt poematów historycznych Samuela Twardowskiego, wyd. Ossolineum, Wrocław 1972. Sarmacka perspektywa sławy: nad Wojną chocimską Wacława Potockiego, wyd. Ossolineum, Wrocław 1982. Barok i barokowość w literaturze polskiej, wyd. WSP w Opolu, Opole 1985. Dawność kulturowa w literaturach słowiańskich drugiej połowy XX wieku, wyd. WSP w Opolu, Opole 1993. W kręgach baroku i barokowości. Studia, wyd. OTPN, Opole 1993.
Rodzina W 1964 zawarł związek małżeński z Łucją Szafrańską, z którą miał trzech synów: Stefana, Wojciecha i Michała.
Przypisy
Bibliografia
S. Nicieja, Alma Mater Opoliensis: ludzie, fakty, wydarzenia, wyd. UO, Opole 2004.
Kategoria:Absolwenci szkół średnich we Wrześni Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Ludzie nauki związani z Wrocławiem Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrześni Kategoria:Polscy poloniści Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Opolskiego Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 1994