Richard Witting (Ryszard Witkowski) (ur. 19 października 1856 w Berlinie, zm. 22 grudnia 1923 w Berlinie) – niemiecki prawnik, dyrektor banku, poseł, nadburmistrz Poznania (1891-1902), radny Gdańska (1889-1891).
Rodzina Pochodził z rodziny żydowskiej. Był siódmym dzieckiem poznańskiego kupca jedwabnego Arnolda Witkowskiego (1815-1878) i jego żony Ernestine z domu Krakau (1825-1903) – rodem ze Skwierzyny. Jego braćmi byli Maximilian Felix Ernst Harden (1861-1927), Carl Sigismund Witting, Henry Witting (1866-?), sędzia Julian Max Witting (1846-1923) i lekarz psychiatra Ludwig Witkowski (1849-?). Prócz tego miał jeszcze czworo rodzeństwa. W roku 1853 jego rodzina przeniosła się z Poznania do Berlina.
Z żoną Gabrielą Teuscher z Wittenbergi, miał dzieci, m.in. syna AxelaArmee-Verordnungsblatt. Verlustliste 1914.12.03 Ausgabe 246, strona 3265, który poległ 5 listopada 1914 pod Hollebeke i córkę Ellen, która zmarła w młodym wieku (była żoną Hansa Paaschego, zastrzelonego w 1920 przez Reichswehrę).
Nauka Uczęszczał do prywatnej szkoły Grützmachera i gimnazjum francuskiego (1865-1872), które przerwał, by kształcić się jako uczeń do przedsiębiorstwa kupieckiego. W 1876 powrócił do gimnazjum, które ukończył maturą. Przeszedł na wyznanie ewangelickie oraz zmienił nazwisko na Witting, tak jak większość jego rodziny. Studiował prawo i administrację w Getyndze i w Berlinie. Służbę wojskową odbył latem 1876 w Getyndze podczas studiów (wstąpił do zielonych Hanowerańczyków).
Praca i polityka Witting pracował i pełnił następujące funkcje: od 1879 referent sądowy, od 1884 asesor sądowy, od 1886 asesor magistratu w zarządzie miasta Berlina, od czerwca 1889 do czerwca 1891 radca miejski w Gdańsku, 11 lutego 1891 został wybrany nadburmistrzem Poznania. Rejencja poznańska zatwierdziła wybór pod koniec kwietnia, a Witting objął oficjalnie urząd 3 czerwca 1891. Na początku kadencji zainicjował starania o zniesienie twierdzy poligonalnej, dzięki czemu miasto Poznań mogło w 1900 zwiększyć terytorium o Wildę, Łazarz, Jeżyce oraz GórczynZbigniew Pogorzelski: Terytorialny rozwój Poznania w latach 1900-1975 w Kronice Miasta Poznania nr 1/1975 s. 52. Dekretem królewskim, od 16 sierpnia 1891 jako nadburmistrz należał do pruskiej izby panów. Pod koniec kadencji (1902) uzyskał tytuł tajnego radcy rejencyjnego. 1902 do 1910 dyrektor Nationalbanku, od listopada 1907 poseł w sejmie pruskim (z okręgu wyborczego 4 Stade) - do końca sesji 4 kadencji 20, od 1911 prezes rady nadzorczej Nationalbanku, od 1922 drugi przewodniczący rady nadzorczej koncernu stworzonego po fuzji Nationalbanku i Darmstädter Banku (Darmstädter- und Nationalbank).
W 1899 nakładem Freud & Jeckel w Berlinie pod pseudonimem Richard Gabriel (imiona jego i jego żony) wydał zbiór nowel. W 1905 wydał pracę Der politische Bankdirektor (Berlin). Około 1917-1918 zaczął tworzyć nową konstytucję na zasadach demokratycznych. Projekt, który przedyskutował z profesorem Hugo Preußem, stał się podstawą konstytucji weimarskiej. Publikował swoje prace anonimowo lub pod pseudonimami Licinius Stolo, Georg Metzler.
Zmarł z powodu choroby serca 22 grudnia 1923.
Przypisy
Bibliografia Kronthal Arthur: Ryszard Witting. Szkic monograficzny w Kronice Miasta Poznania nr 4/1930 s. 343-355
Kategoria:Nadburmistrzowie Poznania Kategoria:Członkowie pruskiej Izby Panów Kategoria:Członkowie Rady miejskiej Gdańska Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1923 Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie