Ca’ Rezzonico – barokowy pałac w Wenecji, którego budowę rozpoczęto w 1649 roku, według projektu Baldassare Longheny, na zlecenie Filippa Bona, Prokuratora św. Marka, a ukończono w roku 1756 na zlecenie nowych właścicieli, rodziny della Torre RezzonicoPóźniej zwanej w skrócie Rezzonico.. W budynku pałacowym mieści się od 1936 roku Muzeum Sztuki Weneckiej XVIII wieku. W tym celu przeniesiono do obiektu dzieła sztuki (freski, obrazy, meble, przedmioty codziennego użytku) z innych pałaców i willi, jako że jego własne wyposażenie w dużej mierze uległo rozproszeniu w XIX stuleciu, kiedy budynek, po śmierci ostatniego przedstawiciela rodu, wielokrotnie zmieniał właścicieli. Część eksponatów została też przekazana na rzecz muzeum przez darczyńców.
Ideą przyświecającą założeniu muzeum było wszechstronne pokazanie sztuki weneckiej, a także sposobu życia wyższych warstw społecznych w XVIII wieku – ostatnim stuleciu istnienia niepodległego państwa weneckiego. Spośród bogatej kolekcji dzieł sztuki, przechowywanej w murach pałacu wyróżniają się freski Giovanniego Battisty Tiepola i jego syna Giovanniego, obrazy malarzy szkoły weneckiej (Canaletto, Luca Carlevarijs, Francesco Guardi i jego brat Giovanni Antonio Guardi, Gregorio Lazzarini, Pietro Longhi, Francesco Maffei, Marco Ricci, Giuseppe Zais, Francesco Zuccarelli i inni), meble i przedmioty codziennego użytku, wytwarzane w miejscowych manufakturach (w tym zakładzie wyrobów szklanych na Murano).
Historia pałacu thumb|left|Carlo Naya, Canal Grande (fotografia sprzed 1882; pałac Ca’ Rezzonico pierwszy z lewej) Pałac Ca’ Rezzonico powstał w XVII wieku na zlecenie Filippa Bona, Prokuratora San Marco, który powierzył wykonanie projektu architektowi Baldassare Longhenie, autorowi, między innymi, Ca’ Pesaro i bazyliki Santa Maria della Salute. Prace budowlane rozpoczęły się w 1649 roku na fundamentach wcześniejszych budynków, wyburzonych pod nową inwestycję. Pałac był wznoszony do 1667 roku, jednak po śmierci projektanta w 1682 roku, jak również ze względu na poważne problemy finansowe rodziny Bona i kłopoty ze znalezieniem kupców, budowę przerwano na wysokości pierwszego piętra. W takim stanie obiekt pozostał aż do 1750 roku, kiedy to został kupiony przez della Torre Rezzonico, ród bogatych bankierów pochodzących z Rezzonico w Lombardii, którzy w 1687 roku osiedlili się w Wenecji. Dokończenie budowy według pierwotnego planu powierzono Giorgiowi Massariemu, który, po dokonaniu pewnych modyfikacji, ukończył drugie piętro i zaprojektował salę balową w tylnej części budynku, usytuowaną poprzecznie, oraz prowadzące do niej, wystawne schody. Po ukończeniu budynku do wystroju wnętrza zaproszono największych artystów tamtej epoki, w tym: Giambattistę Tiepola, który namalował freski na 2 sufitach, przedstawiające małżeństwo Ludovica Rezzonico z Faustiną Savorgnan, Giambattistę Crosata, który udekorował sufit sali balowej wspólnie z malarzem iluzjonistycznym Pietrem Viscontim, Jacopa Guaranę, Gaspare Dizianiego oraz Giusta Le Court, który wyrzeźbił posągi na klatce schodowej. Prace dobiegły końca w 1758 roku; w tym samym roku Carlo della Torre di Rezzonico, biskup Padwy, został wybrany na papieża jako Klemens XIII; był to szczyt pomyślności rodu. Potem nadeszły gorsze czasy – upadła Republika Wenecka (1797), a w 1810 roku zmarł w Pizie ostatni bezpośredni spadkobierca, Rezzonico Abbondio. Dla pałacu i jego zbiorów rozpoczął się długi oraz niepomyślny okres przechodzenia przez ręce różnych właścicieli i rozpraszania wyposażenia i dzieł sztuki. W 1888 roku pałac kupił poeta angielski Robert Browning i zamieszkał w nim razem z synem, Penem. Nie było mu jednak dane cieszyć się długo nowym nabytkiem, bo już w 1889 roku zmarł właśnie w tym miejscu. Kolejnym właścicielem pałacu został parlamentarzysta Lionello Hirschell de Minerbi, który, po długich negocjacjach, sprzedał go w 1935 roku Radzie Miasta Wenecja.
Muzeum Sztuki Weneckiej XVIII wieku Po wykonaniu prac restauracyjnych pałac zaadaptowano na Muzeum Sztuki Weneckiej XVIII wieku (), które otwarto dla publiczności 25 kwietnia 1936 roku. Projektanci muzeum, Nino Barbantini i Giulio Lorenzetti, postanowili wykorzystać charakter Ca’ Rezzonico i wyeksponować zbiory w taki sposób, jakby były one oryginalnym wyposażeniem pałacu. W tym celu zakupiono liczne XVIII-wieczne dzieła sztuki (obrazy, meble, freski), należące do innych muzeów Wenecji i przeniesiono je do Ca’ Rezzonico. W efekcie wnętrzu pałacu przywrócono charakter wystawnej siedziby patrycjuszowskiej z XVIII wieku, epoki balów i wystawnych przyjęć, towarzyszących ostatnim dniom Republiki Weneckiej. Tradycja balów była kontynuowana również w czasach najnowszych; w 1969 roku fundacja Save Venice zorganizowała Bal Fantastica – imprezę charytatywną, która przyciągnęła znane wówczas osobistości, od Elizabeth Taylor do Aristotelisa Onasisa. W 2005 roku odtworzono dawny bal dla potrzeb filmu Casanova.
Architektura Monumentalna, trzykondygnacyjna fasada pałacu wychodzi na Canal Grande. Parter jest rozczłonkowany kolumnami w porządku doryckim. Pośrodku znajduje się trzyczęściowy portyk wgłębny. Podział kolumnowy powtórzono na wyższych kondygnacjach. Pierwsze piętro tworzy rząd dużych, łukowo sklepionych okien, zwieńczonych bogato rzeźbionymi zwornikami. Okna wychodzą na balkon i są przedzielone kolumnami w porządku jońskim. Ten sam schemat został powtórzony na drugim piętrze, gdzie jednak Massari zastąpił kolumny flankujące okna pilastrami, a to w celu złagodzenia gry światła i cienia, jak w przypadku niższych kondygnacji. W swojej strukturze pałac łączy funkcje rezydencji patrycjuszowskiej oraz przedsiębiorstwa handlowego. Prowadzą do niego dwa wejścia: jedno od strony wody, przeznaczone dla kupców, a drugie od strony lądu, na dziedziniec wewnętrzny ze studnią i do zewnętrznej klatki schodowej. Towar był zwykle dostarczany drogą wodną i transportowany na górę, na pierwsze piętro, do głównego salonu, w celu pokazania go klientom. W okresie późniejszym salon główny był używany już tylko do organizowania uroczystości i przyjęć. Na parterze, z boku holu wejściowego, znajdowało się półpiętro, używane jako biura handlowe. Pomieszczenia boczne przy głównym salonie były wykorzystywane jako mieszkanie właściciela. Na poddaszu pierwotnie mieszkała służba i pracownicy przedsiębiorstwa. I chociaż w ciągu ostatnich czterech stuleci Republiki Weneckiej pierwotna profesja kupca-przedsiębiorcy zanikła, to w architekturze nadal stosowano dawne rozwiązania, które stały się typowe dla miasta nad laguną.
Zbiory Mezzanino Browninga
Kolekcja Ferruccia Mestrovicha Kolekcja zawiera 16 najcenniejszych obrazów ze zbiorów Ferruccia Mestrovicha, miłośnika i znawcy malarstwa weneckiego, potomka starego dalmackiego rodu, mieszkającego od 1945 roku w Wenecji. W kolekcji, którą tworzą dzieła takich artystów jak: Benedetto Diana, Lelio Orsi, Jacopo Amigoni, Francesco Guardi, Alessandro Longhi, Benedetto Carpaccio i Cima da Conegliano, wyróżnia się Święta rozmowa Bonifacia de’ Pitati.
I piętro Sala Balowa Salę Balową () Massari stworzył, likwidując podłogę w górnym piano nobile oraz ciąg okien; dzięki temu zabiegowi podwoił wysokość pomieszczenia, nadając mu tym samym królewski charakter, ewokujący atmosferę połowy XVIII wieku. Złudzenie powiększonej przestrzeni nadają pomieszczeniu iluzjonistyczne obrazy, namalowane na ścianach przez pochodzącego z Lombardii Pietra Viscontiego, specjalizującego się w tego typu pracach. Na suficie sali widnieje fresk Giambattisty Crosata, przedstawiający rydwan Apolla z Europą, Azją, Ameryką i Afryką z czterech stron. Ten alegoryczno-mitologiczny fresk, odrestaurowany w latach 2000–2001, został pomyślany jako rodzaj wizualnego poematu na cześć rodziny Rezzonico, których herb widnieje pośrodku głównej ściany. Dwa oryginalne żyrandole, z pozłacanego drewna i metalu z motywami kwiatowymi, stanowiły część pierwotnego wyposażenia pałacu. Wzdłuż ścian rozmieszczono kilka rzeźb Andrei Brustolona, w tym posągi tak zwanych wojowników etiopskich (nagich, uzbrojonych postaci z głowami koni u stóp), inspirowanych przypuszczalnie posągami egipskimi. Większość tych rzeźb znajduje się w sali poświęconej specjalnie Brustolonowi.
Sala Alegorii Zaślubin Sala Alegorii Zaślubin () wzięła swą nazwę od okazałego fresku, namalowanego na jej suficie zimą 1757 roku przez Giovanniego Battistę Tiepola, wspólnie z synem Giovannim Domenikiem i malarzem iluzjonistycznym Gerolamem Mengozzi-Colonną, z okazji zaślubin Ludovica Rezzonica z Faustiną Savorgnan. Na tle jasnego nieba artysta ukazał cztery białe konie, ciągnące rydwan Apolla z dwojgiem małżonków, poprzedzonych Kupidynem z zawiązanymi oczami i otoczonych alegorycznymi postaciami Sławy, trzech Gracji i Mądrości. Brodaty starzec z lwem u stóp (symbolem Wenecji) trzyma berło i sztandar z herbami obu rodów. Fresk ten jest jednym z ostatnich dzieł namalowanych przez Giovanniego Battistę Tiepola w Wenecji i zarazem jednym z jego największych arcydzieł. Meble w pokoju, z rzeźbionymi i złoconymi detalami, pochodzą z początku XVIII wieku. Ściany sali zostały obite czerwonym adamaszkiem. Zawieszono na nich kilka obrazów: portret Francesca Faliera w stroju Prokuratora da Mar, namalowany w 1786 roku przez Bernardina Castellego oraz niewielki portret pędzla Pietra Longhi, przedstawiający papieża Klemensa XIII, udzielającego audiencji swoim bratankom, Carlowi i Lodovicowi oraz siostrzenicy Faustinie. Na sztalugach znajduje się inny portret tego samego papieża, namalowany w 1758 roku przez Antona Raphaela Mengsa.
Kaplica Niewielka kaplica, ulokowana przy prawej ścianie, ciągnącej się wzdłuż kanału Rio di San Barnaba, została zbudowana w drugiej połowie XVIII wieku na zlecenie Aurelia Rezzonica lub kardynała Carla Rezzonica, bratanka papieża Klemensa XIII. Jedynym zachowanym detalem z pierwotnego wnętrza jest pozłacany stiuk na białym tle. Jej wyposażenia dopełnia niewielki obraz Madonna i święci pędzla Francesca Zugna oraz wykwintny XVIII-wieczny klęcznik z drewna orzechowego.
Sala Pasteli Sala Pasteli () wzięła swoją nazwę od wiszących na jej ścianach portretów, wykonanych w pastelu – technice, w której malarze weneccy osiągnęli doskonałość, zwłaszcza Rosalba Carriera, która podczas swojego pobytu w Paryżu w latach 1720–1721, uczyła francuskich artystów. Jej obrazy, zgromadzone w sali, pochodzą z lat 30. XVIII wieku i odznaczają się wysoką jakością, artystyczną delikatnością i wyrafinowaniem. Obok obrazów znajdują się tu również jej dwie miniatury z kości słoniowej. Oprócz dzieł tej artystki w sali umieszczone są również prace takich malarzy, jak: Gian Antonio Lazzari, Marianna Carlevarijs i Lorenzo Baldissera Tiepolo. Fresk na suficie, namalowany w 1757 roku przez Gaspare Dizianiego, przedstawia Poezję otoczoną alegoriami Malarstwa, Architektury, Muzyki i Rzeźby. Wyposażenia sali dopełniają rzeźbione i złocone meble, powstałe w połowie XVIII wieku w weneckich warsztatach oraz pochodzące z drugiej połowy XIX wieku boazerie i żyrandol z Murano.
Sala Arrasów Nazwa Sali () pochodzi z trzech wielkich flamandzkich gobelinów z końca XVII wieku, mających za temat ikonograficzny epizody z życia króla Salomona i królowej Saby. Podobnie jak rzeźbione i pozłacane meble, pochodzą one z Palazzo Balbi Valier w Santa Maria Formosa. Doskonały poziom wykonania, kształty i jakość złocenia sprawiają, że należą one do najlepszych przykładów weneckiego rokoka, jakie zostały w komplecie zachowane. Żółte, lakierowane drzwi z motywami dekoracyjnymi w stylu chinoiserie, pochodzące z około 1760 roku, stanowiły pierwotne wyposażenie sali. Fresk na suficie, przedstawiający Triumf Cnót namalował Jacopo Guarana w 1757 roku.
Sala Tronowa