Kontralt (alt głęboki) – rodzaj głosu żeńskiego o najniższej tessiturze. Skala kontraltu obejmuje co najmniej dźwięki od c do d2. Kontralcistki operują głosem o bardzo dużej skali – w niektórych przypadkach aż do wysokiego c-trzykreślnego sopranu.
Kontralt jest rzadko spotykanym głosem, zwłaszcza w Europie. Znane osoby, które śpiewały kontraltem to m.in.: światowej sławy śpiewaczki operowe Adriana Basile, Marian Anderson, Ewa Podleś, Nathalie Stutzmann, Kathleen Ferrier i Sonia Prina. W historii muzyki operowej znaczącą rolę odegrała kontralt Geltrude Righetti-Giorgi dla której Gioacchino Rossini napisał dwie główne role w operach Cyrulik sewilski (Rozyna) i Kopciuszek (Angelina).
Przede wszystkim kontralt – wbrew powszechnemu mniemaniu – nie jest głosem niższym niż altPod hasłem Stimmfach (niemiecki system kategoryzacji śpiewaków, zwłaszcza operowych), podana jest charakterystyka Dramatischer Alt (polski odpowiednik: kontralt dramatyczny) vs Tiefer Alt (niski kontralt), który jest tożsamy z altem. . Kontralt jest głosem bardziej wszechstronnym i rozległym. W przeciwieństwie do krótkiego altu, ma skalę ponad trzech oktaw. W dolnym rejestrze brzmi nisko i ciemno jak alt, lecz w górnym rejestrze, którego brak altowi, brzmi jak sopran. Różnica podstawowa: kontralt, w przeciwieństwie do altu, musi mieć biegłość techniczną, czyli umiejętność szybkiego śpiewania, zwaną koloraturą. Altowi na ogół ta umiejętność nie jest potrzebnajw. Kontralt stylistycznie podobny do mezzosopranu dramatycznego, lecz niższy. Wiele mezzosopranów próbowało szczęścia w tych rolach, jednak wychodzi to lepiej prawdziwym altom. Głęboki, penetrujący niski głos kobiecy. To bardzo rzadki typ głosu, jest ciemniejszy i bogatszy niż typowy alt (zob. Stimmfach)..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rodzaje głosów