ALTAIR 8800 – zestaw komputerowy do własnoręcznego montażu, opracowany pod koniec 1974 w przedsiębiorstwie Micro Instrumentation and Telemetry Systems (skrót MITS), założonym przez Eda Robertsa. Zestaw, kosztujący 400 USD, zawierał 8-bitowy mikroprocesor Intel 8080, taktowany z częstotliwością 2 MHz, oraz podstawową pamięć operacyjną 256 bajtów (w zasadzie wystarczającą tylko do uruchomienia systemu). Mógł zostać rozbudowany po zastosowaniu np. pamięci RAM o 1, 2, 4, 16 kB, podłączeniu magnetofonu, jako pamięci masowej, a w późniejszym czasie stacji dyskietek. W 1975 r. został uzupełniony o, napisany przez niewielkie wówczas przedsiębiorstwo Billa Gatesa i Paula Allena, interpreter języka programowania Microsoft BASIC, znany też jako Altair BASIC. W odróżnieniu od później skonstruowanych komputerów Altair nie posiadał klawiatury i monitora. W podstawowej konfiguracji jego obsługa odbywała się poprzez przełączniki na panelu przednim komputera. W bardziej zaawansowanej jego wersji możliwe było podłączenie terminala szeregowego (najczęściej dalekopisu), co wymagało dodatkowej karty wejścia/wyjścia. Altair 8800 wyposażony był w szynę S-100. Przedsiębiorstwo zdołało sprzedać ok. 10 tys. egzemplarzy zestawu, co było sukcesem rynkowym. Komputer zyskał popularność wśród osób i przedsiębiorstw, które chciały mieć własny komputer i kupowały go jako zmontowany zestaw. Maszyna ta jest uznawana za pierwszy komputer osobisty.
Historia 250px|thumb|Projekt światełka śledzącego dla modelu rakiety, który pojawił się w wydaniu Model Rocketry we wrześniu 1969 był pierwszym zestawem elektronicznym sprzedawanym przez MITS. Podczas służby w Laboratorium Zbrojnym Bazy Wojsk Lotniczych w Kirtland, Ed Roberts i Forrest M. Mims III postanowili wykorzystać swoje zaplecze elektroniczne do produkcji małych zestawów dla modelarzy rakietowych. W 1969 r. Roberts i Mims, razem ze Stanem Cagle'em i Robertem Zallerem, założyli przedsiębiorstwo Micro Instrumentation and Telemetry Systems (MITS) w garażu Robertsa w Albuquerque, w stanie Nowy Meksyk, rozpoczynając sprzedaż nadajników radiowych oraz instrumentów do modeli rakiet.
Kalkulatory Zestawy modeli rakiet nie okazały się sukcesem. MITS szukało pomysłów na zestaw, który zainteresowałby większe grono hobbistów. W listopadzie 1970 r. w piśmie Popular Electronics pojawił się Opticom, zestaw z MITS, który przesyłał głos za pośrednictwem wiązki światła LED. Mims i Cagle tracili zainteresowanie rynkiem zestawów do samodzielnego montażu, więc Roberts wykupił swoich partnerów i rozpoczął pracę nad zestawem kalkulatora. Electronic Arrays zapowiedziała w tym czasie zestaw sześciu zintegrowanych układów scalonych, dzięki którym można było zaprojektować czterofunkcyjny kalkulator Układ scalony Electronic Arrays, Inc., którego użyto w kalkulatorze MITS 816.. Zestaw kalkulatora MITS 816 używał tego chipsetu i pojawił się w listopadzie 1971 r. na okładce Popular Electronics. Zestaw sprzedawany był w cenie 175 USD (275 USD złożony). Forrest Mims napisał instrukcję montażu tego i innych zestawów, które pojawiały się przez następne kilka lat. Często przyjmował egzemplarz kalkulatora, jako formę płatności.
Kalkulator odniósł sukces, czego następstwem było kilka kolejnych, ulepszonych modeli. Model MITS 1440 został opisany w lipcu 1973 r. w wydaniu Radio-Electronics. Posiadał 14-cyfrowy wyświetlacz, pamięć i potrafił obliczyć wartość pierwiastka kwadratowego wpisanej liczby. Zestaw sprzedawany był po 200 USD, a wersja złożona kosztowała 250 USD Artykułem z okładki jest generator sygnału MITS 1700. Reklama MITS 1200, kalkulatora kieszonkowego na baterie za $99 znajduje się na stronie 15.. Później MITS stworzyła jednostkę programującą, która podłączona do modelu 816 lub 1440 pozwalała na zaprogramowanie do 256 kroków operacji.
Aparatury pomiarowe Poza kalkulatorami, MITS stworzyło linię urządzeń pomiarowych – tester obwodów elektrycznych, generator sygnału, cyfrowy woltomierz i kilka innych narzędzi. Aby sprostać wymaganiom, siedziba MITS została przeniesiona do większego budynku przy 6328 Linn NE w Albuquerque w 1973 r. W nowej siedzibie zainstalowano automat do lutowania na fali oraz linię montażową. W 1972 r. przedsiębiorstwo Texas Instruments stworzyło własny chip kalkulatora i rozpoczęła sprzedaż gotowych kalkulatorów po cenie niższej niż połowa ceny rynkowej innych komercyjnych modeli. To wydarzenie wpłynęło negatywnie na MITS oraz inne przedsiębiorstwa, przyczyniając się do monopolu Texas Instruments na rynku kalkulatorów. Ed Robers miał trudności z redukcją swojego ćwierćmilionowego długu.
Popular Electronics W styczniu 1972 r., czasopismo Popular Electronics połączyło się z magazynem Ziff-Davis, Electronics World. Wielu autorów negatywnie zareagowało na zmianę składu redakcji i postanowiło kontynuować pisanie swoich artykułów dla konkurencyjnego czasopisma, Radio-Electronics. W 1974 r., redaktorem Popular Electronics został Art Salsberg, który za cel postawił sobie przywrócenie wysokiej pozycji pisma o projektach elektronicznych. Był pod wrażeniem artykułu o urządzeniu TV Typerwiter (elektroniczna maszyna do pisania) autorstwa Dona Loncastera (Radio Electronics, wrzesień 1973 r.) i poszukiwał projektu komputerowego dla Popular Electronics. Don Lancaster stworzył klawiaturę ASCII dla Popular Electronics w kwietniu 1974 r. Rozważano opublikowanie projektu komputerowego trenera autorstwa Jerry'ego Ogdina, kiedy Mark-8 – komputer Jonathana Titusa, oparty na procesorze 8008 pojawił się w lipcu na okładce Radio-Electronics. Projekt komputerowego trenera został wstrzymany, a redaktorzy poszukiwali projektu opisującego budowę prawdziwego komputera. (Jerry Odgin otrzymał propozycję redagowania własnej kolumny Computer Bits w Popular Electronics od lipca 1975 r.) "Przełom w niskobudżetowych mikroprocesorach nastąpił tuż przed Świętami 1974 r., kiedy styczniowe wydanie Popular Electronics trafiło do czytelników ... "
Les Solomon, jeden z redaktorów, wiedział o pracach MITS nad komputerem opartym na procesorze 8080 i uważał, że Ed Roberts byłby w stanie przygotować projekt do wydania styczniowego. TV Typewriter i komputer Mark-8 były projektami zawierającymi jedynie szczegółowy zestaw planów i pustych płytek drukowanych. Hobbiści musieli sprostać trudnemu zadaniu pozyskania wszystkich układów scalonych i komponentów potrzebnych do budowy. Redaktorzy Popular Electronics chcieli zaoferować czytelnikom kompletny zestaw w profesjonalnie wyglądającym wydaniu.
Typowy produkt MITS posiadał generyczną nazwę, taką jak „Model 1440 Calculator” lub „Model 1600 Digital Voltometer”. Ed Roberts, pochłonięty pracami nad projektem, pozostawił kwestię nazwania komputera redaktorom Popular Electronics.
Jednym z wyjaśnień nazwy Altair, które później redaktor Les Solomon podał słuchaczom na pierwszej konwencji komputera Altair – Altair Computer Convention (marzec 1976 r.), jest historia, w której 12-letnia córka Solomona, Lauren podpowiedziała tacie nazwę komputera na podstawie serialu Star Trek: „dlaczego nie nazwiesz go Altair? – właśnie tam Enterprise leci tej nocy.” "Les Solomon zabawiał ciekawską publiczność anegdotami o początkach MITS. Przykładowo, nazwa jednego z komputerów MITS była zainspirowana 12-letnią córką. Powiedziała: dlaczego nie nazwiesz go Altair? – właśnie tam Enterprise leci tej nocy." Prawdopodobnie odcinkiem, który tego dnia widziała Lauren, jest Amok Time, ponieważ tylko w tym odcinku serii oryginalnej załoga Enterprise podróżowała na Altair.
Inną prawdopodobną wersją jest to, że Altair miał być oryginalnie nazwany PE-8 (Popular Electronics 8-bit), ale Solomon uznał tę nazwę za mało interesującą, więc Les, Alexander Burawa (redaktor współpracujący) i John McVeigh (redaktor techniczny) zdecydowali, że to wydarzenie jest przełomowe, więc komputer powinien mieć nazwę gwiazdy. McVeigh zasugerował „Altair”, jako dwunastą najjaśniejszą gwiazdę na niebie Salsberg przyznaje, że Altair został nazwany przez Johna McVeigh'a.
Ed Roberts i Bill Yates skończyli pierwszy prototyp w październiku 1974 r. i wysłali to do redakcji Popular Electronics w Nowym Jorku drogą kolejową (Railway Express Agency). Niestety ze względu na strajk przedsiębiorstwa przewozowego, komputer nigdy nie dotarł do przedsiębiorstwa. Solomon miał już w tym momencie kilka zdjęć maszyny i na nich oparł swój artykuł. Roberts zajął się budową nowej wersji. Komputer na okładce magazynu był w rzeczywistości pustym pudełkiem z przełącznikami i diodami na przednim panelu. Ukończony model komputera Altair miał zupełnie inny układ płyt obwodów drukowanych niż prototyp pokazany w czasopiśmie. Numer ze stycznia 1975 pojawił się w sklepach na tydzień przed Świętami Bożego Narodzenia 1974 r. i zestaw był już oficjalnie (nawet jeśli w praktyce nie było to jeszcze możliwe) dostępny na sprzedaż.
Intel 8080 Ed Roberts projektował i konstruował programowalne kalkulatory, dlatego posiadał obeznanie wśród mikroprocesorów dostępnych w 1974 r. Model Intel 4004 oraz Intel 8008 nie były wystarczające wydajne, procesory National Semiconductor IMP-8 i IMP-16 wymagały zewnętrznego sprzętu, a układ Motorola 6800 był ciągle w fazie przygotowań, więc Ed Roberts zdecydował się na 8-bitowy procesor Intel 8080 Wayne Green odwiedził MITS w sierpniu 1975 r. i przeprowadził wywiad z Edem Robertsem. Artykuł zawierał kilka akapitów na temat projektu komputera Altair 8800.. W tym czasie, głównym interesem przedsiębiorstwa Intel była hurtowa sprzedaż chipów pamięci przedsiębiorstwom komputerowym (transakcje rzędu tysięcy sztuk). Sprzedaż małej liczby mikroprocesorów nie była popularna i przedsiębiorstwo nie miało doświadczenia w handlu detalicznym. Kiedy model 8080 został po raz pierwszy przedstawiony w kwietniu 1974 r., przedsiębiorstwo Intel ustawiło cenę pojedynczego zestawu na 360 dolarów (cena porównywalna z 1700 dolarów z roku 2014). „Ta liczba brzmiała dobrze”, wspominał Dave House w 1984 r. „Poza tym, był to komputer, a one kosztował zwykle tysiące dolarów, więc uznaliśmy to za rozsądną cenę.” Ed Roberts miał doświadczenie w kupnie zestawów OEM chipów do kalkulatorów, więc był w stanie wynegocjować cenę wysokości $75 (porównywalną z $350 dolarów z roku 2014) za mikroprocesory 8080 "Roberts był pewien, że jest w stanie wynegocjować dużo niższą cenę chipu i to właśnie zrobił. Intel obniżył cenę do $75." "Ale ponieważ 8080 sprzedawany był po $360 za sztukę, niewielu mogło sobie na niego pozwolić. Ed Roberts kupił procesory w większej liczbie i mógł dzięki temu uzyskać znaczną obniżkę ...".