Szklarka szklarniowa (Zonitoides arboreus) – inwazyjny gatunek ślimaka trzonkoocznego z rodziny brzuchozębnych (Gastrodontidae), pochodzący z Ameryki Północnej. Jest drugim w Polsce – po szklarce obłystek (Zonitoides nitidus) – przedstawicielem tej rodziny, obcym dla fauny Polski.
Występowanie Naturalny zasięg występowania tego gatunku obejmuje Amerykę Północną, od Kolumbii Brytyjskiej na zachodzie Kanady po Nową Fundlandię na wschodzie, przez całe Stany Zjednoczone po Meksyk i Kostarykę w Ameryce Centralnej. Na obszarze naturalnego zasięgu jest szeroko rozprzestrzeniony, często występuje bardzo licznie. Preferuje środowiska leśne, wilgotne, ale spotykany jest też w antropogenicznych, takich jak ogrody, czy na terenach zurbanizowanych. Występuje na różnych wysokościach, do 3800 m n.p.m.
Z rodzimego kontynentu rozprzestrzenił się po całym niemal świecie. Stwierdzono jego występowanie w Australii, Japonii, Paragwaju, Europie, na Madagaskarze i w wielu częściach Afryki. W warunkach europejskich może tworzyć trwałe populacje, przy czym w wyższej szerokości geograficznej występuje tylko w szklarniach. W Polsce stwierdzono jego obecność w szklarni Ogrodu Botanicznego w Krakowie. Ślimak został tam zawleczony prawdopodobnie z transportem egzotycznych roślin.
Budowa Muszla szklarki szklarniowej jest jasnobrązowo-żółta, przezroczysta o lśniącej powierzchni, szerokości 4,5–6 mm, wysokości 1,7–3 mm, z 4–4,5 regularnymi skrętami. Dołek osiowy jest głęboki, szerszy niż u pokrewnej szklarki obłystek. Ciało ślimaka jest dwubarwne: tył, czułki i górne części boków są niebieskawo-szare, a dolne części boków i noga jasnoszare.
Znaczenie gospodarcze Szklarka szklarniowa jest uważana za szkodnika upraw szklarniowych, ale na jedynym stanowisku jej występowania w Polsce nie zaobserwowano szkodliwego oddziaływania na rośliny.
Zobacz też mięczaki Polski
Przypisy
Kategoria:Brzuchozębne Kategoria:Ślimaki Ameryki Północnej Kategoria:Inwazyjne gatunki ślimaków Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1817 roku