Anthony Pettis (ur. 27 stycznia 1987 w Milwaukee) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) wagi lekkiej i piórkowej, mistrz World Extreme Cagefighting (2010) i Ultimate Fighting Championship (2013−2015) w wadze lekkiej.
Życiorys Urodził się w meksykańsko-puertorykańskiej rodzinie. Ma dwóch braci, starszego Raya i młodszego Sergio (od 2011 roku również zawodowo walczy w MMA). Jego dziadek zmienił nazwisko rodzinne z Peres na Pettis z powodu dyskryminacji która spotykała jego rodzinę. Uczęszczał do rzymskokatolickiej Szkoły Wyższej Dominikanów.
Kariera MMA Początki kariery W mieszanych sztukach walki zadebiutował w styczniu 2007 roku na gali Gladiators Fighting Series – Super Brawl. Pokonał wtedy innego debiutanta Toma Erspamera przez techniczny nokaut już w 24 sekundzie pojedynku. Przez następne dwa lata był związany z organizacją Gladiators Fighting Series dla której stoczył jeszcze siedem walk – wszystkie zwycięskie, sześć razy wygrywał przed czasem, a raz przez decyzję sędziów zdobywając przy tym tytuł mistrzowski tejże organizacji i broniąc go raz.
WEC Na przełomie 2008/2009 roku podpisał kontrakt z czołową amerykańską organizacją MMA – World Extreme Cagefighting. Swój pierwszy pojedynek w WEC stoczył 7 czerwca 2009 roku na gali WEC 41 poddając Mike’a Campbella duszeniem trójkątnym. Drugi pojedynek stoczył pod koniec roku 19 grudnia przeciw pochodzącemu z Polski Bartowi Palaszewskiemu na gali WEC 45. Po trzech rundach wyrównanego pojedynku sędziowie niejednogłośnie orzekli zwycięstwo Polaka. To była pierwsza zawodowa porażka Pettisa w MMA. Kolejny pojedynek w WEC stoczył trzy miesiące później 6 marca 2010 roku na WEC 47. Znokautował wtedy wysokim kopnięciem i ciosami w parterze już w 1. rundzie Danny’ego Castillo. Za to zwycięstwo otrzymał bonus finansowy za nokaut wieczoru w wysokości 10 000$.
Po szybkim zwycięstwie nad Castillo kolejną walkę stoczył miesiąc później na kolejnej gali – WEC 48, a jego rywalem był Alex Karalexis. Pettis wygrał wtedy poddając Karalexisa duszeniem trójkątnym. 18 sierpnia 2010 roku wystąpił na jubileuszowej 50. gali World Extreme Cagefighting. Przeciwnikiem jego był Shane Roller. Na 9 sekund przed końcem 3. rundy i całego pojedynku Pettis poddał Rollera duszeniem trójkątnym. Za wygraną z Rollerem otrzymał bonus finansowy za poddanie wieczoru w wys. 10,000$. Po serii zwycięstw otrzymał możliwość stoczenia walki o pas mistrzowski wagi lekkiej który był w posiadaniu Bena Hendersona. Do walki doszło 16 grudnia 2010 roku na gali WEC 53. Mistrzowski pojedynek trwał cały dystans pięciu rund w czasie których przeważał Pettis punktując akcjami bokserskimi i kopnięciami, a pod koniec 5. rundy w spektakularny sposób odbił się nogą od klatki trafiając kopnięciem Hendersona w głowę. Po gongu kończącym pojedynek sędziowie jednomyślnie ogłosili zwycięstwo Pettisa oraz nowego mistrza wagi lekkiej. Za tę walkę obaj zostali wynagrodzeni bonusem finansowym za „walkę wieczoru” w wys. 10 000$.
UFC Na początku 2011 roku World Extreme Cagefighting zostało wchłonięte przez Ultimate Fighting Championship. Wszyscy zawodnicy mający ważne kontrakty z WEC zostali przeniesieni do UFC, a mistrzowie dywizji koguciej i piórkowej zostali automatycznie mistrzami UFC w tych kategoriach. Pettis został zmuszony do zunifikowania swojego pasa mistrzowskiego wagi lekkiej, gdyż UFC posiadało już mistrza w tej kategorii wagowej. Swój pierwszy pojedynek po fuzji WEC/UFC stoczył 4 czerwca 2011 roku na gali The Ultimate Fighter 13 Finale. Przeciwnikiem Pettisa był Clay Guida. Po trzech rundach pojedynku sędziowie orzekli zwycięstwo Guidy.
Po przegranym debiucie w UFC stoczył zwycięski pojedynek z Jeremym Stephensem na gali UFC 136. Pettis wygrał wtedy przez niejednogłośną decyzję sędziów.
Kolejny pojedynek w UFC został zaplanowany na 26 lutego 2012 roku na gali UFC 144 która odbyła się Saitamie. Pettis został zestawiony z Joe Lauzonem którego znokautował w niespełna półtorej minuty wysokim kopnięciem na głowę oraz ciosami pięściami.
Na UFC on Fox 6 w Chicago stoczył zwycięski pojedynek z Donaldem Cerrone, pokonując go przez nokaut(kopnięcie na tułów) w 2:35 minucie pierwszej rundy. Wcześniej Pettis wykonywał wiele widowiskowych akcji, takich jak odbicie się nogą od klatki i cios kolanem. Po tej walce poprosił szefa UFC Dana White’a o to, aby mógł zawalczyć o pas mistrzowski z mistrzem kategorii piórkowej Jose Aldo – ostatecznie White zgodził się na to. Do mistrzowskiego pojedynku który miał się odbyć 3 sierpnia 2013 roku na gali w Rio de Janeiro nie doszło z powodu kontuzji Pettisa. Po krótkim czasie Pettis zasugerował, że mógłby stoczyć walkę w swojej wadze (70 kg) z mistrzem Benem Hendersonem którego w przeszłości pokonał. Po czasie matchmaker wspólnie z włodarzami UFC przychylili się do jego prośby i zestawili go z Hendersonem. Starcie miało miejsce 31 sierpnia w Milwaukee na gali numer 164. Pojedynek nie wyglądał tak jak ich pierwsza walka z 2010 roku, Henderson nie chcąc dopuścić Pettisa do kontrolowania pojedynku w stójce starał się klinczować pod siatką oraz sprowadzać do parteru, ale każdą próbę obalenia pretendent wybraniał. W jednej z akcji Pettis zaatakował kopnięciami na korpus. Pod koniec 1. rundy Pettis zaatakował ekwilibrystycznym obrotowym kopnięciem którym chybił i został sprowadzony na ziemię przez Bensona. Będąc w parterze pretendent założył dźwignię prostą na łokieć obrońcy tytułu który nie będąc już w stanie uciec z niej werbalnie poddał pojedynek tracąc tym samym pas mistrzowski na rzecz Pettisa.
14 marca 2015 na gali UFC 185 stracił pas mistrza na rzecz Brazylijczyka Rafaela dos Anjosa przegrywając z nim na punkty.
Po stracie mistrzostwa, dwukrotnie schodził z oktagonu UFC pokonany, najpierw ulegając niejednogłośnie na punkty Eddiemu Alvarezowi, następnie Edsonowi Barbozie również na punkty. Po serii porażek postanowił zejść do kategorii piórkowej (-66 kg). 27 sierpnia 2016, w debiucie w nowej wadze pokonał Charlesa Oliveirę przez poddanie (duszenie gilotynowe).
10 grudnia 2016 na UFC 206, miał stanąć do walki o tymczasowe mistrzostwo wagi piórkowej z Hawajczykiem Maxem Hollowayem, lecz w przeddzień gali, podczas oficjalnego ważenia, nie udało mu się wypełnić wymaganego limitu wagowego co skutkowało odebraniem mu części wynagrodzenia oraz szansy na zdobycie tymczasowego pasa. Ostatecznie walkę z Hawajczykiem przegrał przez TKO w 3. rundzie.
Po przegranej z Hollowayem, wrócił do wagi wyżej, tocząc 8 lipca 2017 zwycięski pojedynek z Jimem Millerem, którego pokonał jednogłośnie na punkty. 11 listopada 2017 na gali UFC Fight Night: Poirier vs. Pettis zmierzył się z Dustinem Poirierem, przegrywając z nim wskutek kontuzji żeber przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie.
7 lipca 2018 podczas wydarzenia UFC 226 pokonał Michaela Chiesę przez poddanie, natomiast 6 października 2018 przegrał TKO wskutek kontuzji ręki z Tonym Fergusonem.
PFL Pod koniec 2020 roku związał się z inną czołową amerykańską organizacją Professional Fighters League i ogłosił, że będzie startował jako zawodnik wagi lekkiej w sezonie 2021.
23 kwietnia 2021 na PFL 1 zadebiutował u nowego pracodawcy przeciwko Clayowi Collardowi. Przegrał walkę przez jednogłośną decyzję.
Oczekiwano, że 10 czerwca 2021 zmierzy się z Alexandrem Martinezem na wydarzeniu PFL 4, jednak wycofał się z walki, z powodu choroby. Martinez natomiast zmierzył się z Natanem Schulte. Nowym rywalem Pettisa został inny Brazylijczyk, Raush Manfio, z którym przegrał wyrównaną walkę niejednogłośnie na punkty (29-28, 28-29, 29-28).
6 maja 2022 na gali PFL 3 odniósł swoją pierwszą wygraną w klatce organizacji, poddając Mylesa Price’a na gali w Teksasie.
W ostatnich walkach stoczonych w 2022 roku dwukrotnie przegrywał ze Szkotem Stevenem Rayem – pierwszy raz przez poddanie, a drugi, przez jednogłośną decyzję sędziów.
Przedsięwzięcia i życie prywatne Wraz z innymi partnerami biznesowymi jest właścicielem klubu Roufusport MMA i Showtime Sports Bar w Milwaukee.
Wraz z Jonem Jonesem, Urijah Faberem, Josephem Benavidezem, Markiem Muñozem, Chadem Mendesem wystąpił w reklamie Form Athletics (obecnie należącej do K-Swiss).
2 grudnia 2013 otrzymał certyfikat osiągnięć od Gubernatora Wisconsin, Scotta Walkera.
30 czerwca 2014 roku ogłoszono, że podpisał umowę sponsorską z Reebok.
Jesienią 2014 roku został wybrany na pierwszego mistrza UFC, który pojawił się na okładce pudełka amerykańskiego przedsiębiorstwa General Mills. Pudełko pojawiło się w sklepach na początku 2015 roku, wtedy kiedy stracił już swój pas na rzecz dos Anjosa.
Ma dwie córki, jedną z poprzedniego związku i jedną ze swoją obecną partnerką.
Kariera telewizyjna Pettis pojawił się w 4 odcinku serialu dokumentalnego , gdzie dokumentalista mieszkał z Pettisem przez tydzień przed jego walką z Dannym Castillo na gali WEC 47. Odcinek dał wgląd w przygotowania do walki Pettisa, a także dał wgląd w jego życie rodzinne.
Osiągnięcia i nagrody Mieszane sztuki walki
Gladiators Fighting Series 2008: mistrz Gladiators Fighting w wadze lekkiej World Extreme Cagefighting 2010: mistrz WEC w wadze lekkiej Ultimate Fighting Championship 2013–2015: mistrz UFC w wadze lekkiej Bonus za walkę wieczoru (dwa razy) vs. Dustin Poirier (2017), Tony Ferguson (2018) Bonus za nokaut wieczoru (dwa razy) vs. Joe Lauzon (2012), Donald Cerrone (2013) Bonus za poddanie wieczoru (raz) vs. Benson Henderson (2013) Bonus za występ wieczoru (trzy razy) vs. Gilbert Melendez (2014), Michael Chiesa (2018), Stephen Thompson (2019)
MMAFighting.com 2010: Walka roku vs. Benson Henderson Sherdog 2010: Przełomowy Zawodnik Roku USA Today 2010: Walka roku vs. Benson Henderson MMAJunkie.com 2019: Nokaut miesiąca marzec vs. Stephen Thompson World MMA Awards 2018: Walka roku vs. Tony Ferguson
Lista zawodowych walk w MMA