Stułbia pospolita (Hydra vulgaris) – słodkowodny stułbiopław z rodziny Hydridae. Osobniki Hydra vulgaris osiągają do 2 cm długości ciała i długość czułków do 5 cm. Zamieszkują stawy wodne i inne zbiorniki wodne. Ubarwione są na brązowo.
Opis Stułbie mają od czterech do dwunastu czułków, które wyrastają tuż obok otworu gębowego. Odżywiają się poprzez wyciąganie czułków i czekanie, aż pokarm ich dotknie. Następnie przenoszą zdobycz do otworu gębowego, gdzie organizm jest połykany i trawiony. Wszystko, czego nie da się strawić, jest wydalane. Zarówno pobieranie pokarmu, jak i wydalanie odbywa się przez otwór gębowy.
Podobnie jak inne stułbie, Hydra vulgaris przytwierdza się do podłoża za pomocą "stopy" w kształcie dysku. Hydra może się przemieszczać, odczepiając się od podłoża i unosząc z prądem wody. H. vulgaris potrafi także poruszać się, zginając ciało, chwytając powierzchnię czułkami, odrywając "stopę" i wykonując przewrót.
Organizm modelowy H. vulgaris jest często wykorzystywana — podobnie jak wiele innych stułbi — jako organizm modelowy do badań nad regeneracją morfalaktyczną, ponieważ jest łatwa w hodowli, wymaga minimalnej opieki i stosunkowo szybko się rozmnaża. H. vulgaris potrafi zastępować i odtwarzać części ciała dzięki regeneracji. Proces ten zachodzi dzięki komórkom macierzystym znajdującym się w tkankach wyściełających trzon ciała. Jest to możliwe już we wczesnej dorosłości, co pozwala na odbudowę części ciała po urazach. Donoszono, że nie ulega ona starzeniu się, co czyni ją biologicznie nieśmiertelną , choć pogląd ten był kwestionowany.
Neurologia Posiadając najprostszy układ nerwowy spośród wszystkich znanych organizmów, neurologia H. vulgaris stanowi przedmiot dużego zainteresowania neuronaukowców, którzy mają nadzieję, że zrozumienie tak prostych obwodów nerwowych pomoże w badaniach nad bardziej złożonym funkcjonowaniem mózgu. Układ nerwowy oraz wynikające z niego zachowania były szeroko badane przez Rafaela Yuste i współpracowników. Według stanu na 2021 rok, H. vulgaris jest jedynym zwierzęciem, dla którego poznano zależność między strukturą neuronalną a wszystkimi obserwowanymi zachowaniami - z wyjątkiem samego kodu nerwowego neuronów.
Rozmnażanie Gatunek ten może rozmnażać się na trzy sposoby: poprzez rozmnażanie płciowe, pączkowanie oraz pośrednio poprzez regenerację.
Podczas rozmnażania płciowego na ciele osobnika rozwijają się proste jądra, jajniki lub oba te narządy jednocześnie. Plemniki uwalniane do środowiska przez jądra dostają się do komórki jajowej w jajniku. Zapłodnione jajo tworzy chitynową osłonkę i czeka na sprzyjające warunki, zanim nowy organizm się rozwinie.
Pączkowanie zachodzi, gdy warunki są sprzyjające - kluczowe znaczenie mają odpowiednia temperatura wody i wystarczająca ilość pokarmu. Miniaturowa dorosła stułbia wyrasta z ciała osobnika macierzystego. Po pełnym rozwoju oddziela się i kontynuuje własny cykl życiowy. Stułbie częściej korzystają z tej formy rozmnażania, ponieważ jest ona łatwiejsza i prowadzi do powstania większej liczby osobników niż inne metody.
Trzeci sposób rozmnażania jest bardziej mechanizmem przetrwania niż typowym rozmnażaniem. Gdy stułbia zostanie pocięta na fragmenty, każdy z nich - o ile jest wystarczająco duży - może rozwinąć się w osobnika, którego rozmiar odpowiada wielkości fragmentu. Podobne zjawisko występuje u innych zwierząt, takich jak rozgwiazdy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Stułbiopławy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Petera Simona Pallasa Kategoria:Fauna Polski