Augustin Marie d’Aboville (ur. 20 kwietnia 1776Robert Bielecki Encyklopedia wojen napoleońskich podaje datę 12 kwietnia 1776 roku. w La Fère, zm. 20 czerwca 1843 w Paryżu) – francuski generał brygady, baron Cesarstwa.

Życiorys Urodził się w szlacheckiej, jego ojciec był generałem. W 1792 roku ukończył szkołę artylerii w Châlons-sur-Marne. Po jej ukończeniu rozpoczął służbę jako porucznik w 7 pułku artylerii. Służył we francuskiej Armii Italia, gdzie awansował do stopnia kapitana.

Po proklamowaniu republiki na krótko zwolniony z wojska z powodu szlacheckiego pochodzenia, ale po krótkim okresie ponownie rozpoczął służbę w Armii Renu i Mozeli, gdzie został w 1802 roku dowódcą batalionu a w 1803 roku awansował do stopień majora w 2 pułku artylerii konnej.

W 1805 roku wziął udział w wyprawie gen. de Lauristona na Martynikę. W drodze powrotnej z Martyniki dowodził bateria dział 36-funtowych na okręcie liniowym „Bucentaure” i wziął udział w walce z angielską eskadrą adm. Caldera.

W sierpniu 1806 roku został szefem parku artylerii w VI Korpusie marsz. Neya. Uczestniczył w wojnie z Prusami i w 1807 roku w kampanii w Polsce, gdzie wyróżnił się w walce z Kozakami nad Pasłęką.

W 1808 roku został dowódcą artylerii konnej Gwardii Cesarskiej. Jako jej dowódca wyróżnił się w bitwie pod Wagram, gdzie stracił rękęNaczelny chirurg Gwardii Cesarskiej Dominique-Jean Larrey sporządził dla niego specjalną protezę, która do chwili obecnej jest przechowywana w Muzeum Armii w Paryżu.. Za wykazane męstwo został wtedy mianowany generałem brygady oraz otrzymał tytuł barona Cesarstwa.

Po powrocie do Francji w 1809 roku został komendantem szkoły artylerii w La Fère i był nim do 1814 roku. W 1814 roku został dowódcą artylerii w czasie obrony Paryża.

Po abdykacji Napoleona w 1814 roku opowiedział się po stronie króla Ludwika XVIII za co został wyróżniony Krzyżem Komandorskim Orderu św. Ludwika. Po powrocie Napoleona w marcu 1815 roku odmówił przyłączenia się do niego oraz zapobiegł przyłączeniu się do niego garnizonu La Fère.

Po ponownym powrocie na tron Ludwika XVIII został z dniem 6 października 1815 roku przeniesiony do rezerwy z dożywotnią rentą.

W czasie rewolucji lipcowej w 1830 roku w dniu 6 listopada 1830 roku został powołany do wojska, lecz nie objął żadnego stanowiska i ponownie został przeniesiony do rezerwy z dniem 22 marca 1831 roku.

Zmarł w Paryżu.

Awanse porucznik (1792) kapitan (1792) major (1803) pułkownik (1808) generał brygady (1809)

Odznaczenia Krzyż Kawalerski Legii Honorowej (1803) Krzyż Oficerski Legii Honorowej (1807) Krzyż Komandorski Order św. Ludwika (1814)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Francuscy generałowie Kategoria:Baronowie I Cesarstwa Francuskiego Kategoria:Urodzeni w 1776 Kategoria:Zmarli w 1843 Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ludwika