Artur Górski, ps. „Quasimodo” (ur. 2 lipca 1870 w Krakowie, zm. 7 grudnia 1959 w Warszawie) – pisarz, krytyk literacki, nauczyciel, współredaktor czasopisma Życie. Jego cykl artykułów Młoda Polska dał nazwę tej formacji literackiej.

Życiorys Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1889–1890 był jednym z redaktorów pisma „Ognisko”. Autor prac mających na celu spowodowanie odnowienia romantycznego mesjanizmu: Monsalwat, Rzecz o Adamie Mickiewiczu. Używał pseudonimu Quasimodo. Nadał nazwę epoce literackiej poprzez tytuł cyklu artykułów „Młoda Polska”, które opublikował w krakowskim piśmie Życie w roku 1898. Do najważniejszych postulatów Górskiego należy: chęć powrotu do ideologii romantycznej i tworzonych, przez romantyków haseł (szczególnym szacunkiem G. darzył Mickiewicza), dotyczących między innymi kwestii niepodległościowej i etycznej oraz chęć odseparowania się od pokolenia pozytywistów. Artur Górski wyrażał się krytycznie o swojej epoce, w krakowskim Życiu pisał: „żyjemy w czasie wielkich bankructw idei”, a za typowy dla epoki „produkt społeczny” uznał znienawidzonego przez modernistów filistra – kołtuna. Współpracował z poznańskim czasopismem społeczno-kulturalnym Tęcza.

Podczas strajku szkolnego w 1905 roku, prowadził wykłady o Mickiewiczu na pensji Bronisławy Jastrzębowskiej w Warszawie. Romana Pachucka wspomina: „Czarował nimi [wykładami] młode dziewczęta i jedną tak oczarował, że stała się jego żoną”.

Był mężem Janiny z Pawlickich (1887–1943).

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 83-5-8).

Poglądy Poglądy Górskiego wywarły silny wpływ na twórczość i zapatrywania modernistów, przyczynił się do powstania konfliktów i silnie zarysowanego podziału między pokoleniem pozytywistów a modernistów, spór ten zapisał się w historii jako konflikt „starzy” – „młodzi” (podobny miał miejsce między pokoleniem ludzi oświecenia, a młodymi romantykami). Jego propozycja nawiązania do romantyzmu nie znalazła jednak wielu zwolenników. Za swego największego przeciwnika ideowego Górski uważał Stanisława Przybyszewskiego.

Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 630 „za zasługi na polu pracy literackiej i naukowej”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1924) Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za wybitną twórczość literacką”.

Nagrody Państwowa Nagroda Literacka (1938) Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za dzieło pt. Niepokój naszego czasu (1945)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Biografie kanonu polskiej Wikipedii Kategoria:Laureaci Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (Polska Ludowa) Kategoria:Laureaci Państwowej Nagrody Literackiej (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Pisarze Młodej Polski Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy krytycy literaccy Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1959