Bronisław Burlikowski (ur. 25 marca 1932 w Brzozdowcach, zm. 5 stycznia 2016 w Warszawie) – polski filozof, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny, profesor, docent, wykładowca akademicki, działacz polityczny PZPR, pracownik aparatu partyjnego PZPR w latach 1962-1965, członek egzekutywy i póżniej sekretarz KU Akademii Nauk Społecznych w Warszawie, redaktor naczelny publikacji humanistycznych PWN w latach 60 XX wieku, sekretarz Komitetu Redakcyjnego BKF w latach 1968-1973, członek Komitetu Nauk Filozoficznych Polskiej Akademii Nauk od 1969 do 1971, członek Rady Naukowej Instytutu Nauk Społecznych Akademii Ekonomicznej w Kielcach (1971-1973), kierownik Zakładu Historii Filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. J. Kochanowskiego w Kielcach, w kadencji 1996-1999 członek Senatu Wyższej Szkoły Pedagogicznej, redaktor naczelny Zeszytów Naukowych WSNS,"Zeszyty naukowe" Zeszyty Naukowe, Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR, red. nacz. Bronisław Burlikowski, 1976-1984 Warszawa, redaktor naczelny Zeszytów Naukowych WZiA "Phenomena", przewodniczący Komitetu Okręgowego Olimpiady Filozoficznej, przewodniczący Kieleckiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1970 roku uzyskał stopień doktora na Uniwersytet Warszawski, a w 1987 uchwałą wydziału nauk społecznych i politycznych Akademia Nauk Społecznych w Warszawie otrzymał stopień doktora habilitowanego. Był autorem m.in. monografii „Anzelma z Aosty. Próba racjonalizacji wiary” (Warszawa 1971), analizy relacji między wiarą a rozumem w myśli św. Anzelm z Aosty indeks autorski, Bronisław Burlikowski, Anzelma z Aosty próba racjonalizacji wiary, PWN, Warszawa 1971, , dostęp 8 lutego 2026. Za swoją działalność został odznaczony wysokiej rangi odznaczeniami państwowymi i innymi prestiżowymi nagrodami oraz wyróżnieniami.Wojciech Słomski, WZiA AŚ w Kielcach, 2002, strona 13 (o jubileuszu),, dostęp 8 lutego 2026 .
Życiorys Urodzony 25 marca 1932 roku w Brzozdowcach pod Lwowem, syn Marii i Józefa. Jego ojciec poległ w walkach o wyzwolenie Polski w 1939 roku pod Jarosławiem osierocając czwórkę dzieci. Wraz z matką i trzema młodszymi siostrami uciekając przed czystkami etnicznymi (UPA) wyjechał w okolice Lwówka Śląskiego, gdzie rozpoczął naukę, po czasie udał się do Wrocławia i tam kontynuował kształcenie. Ukończył szkołę podstawową, gimnazjum w 1950 oraz liceum pedagogiczne. W tym czasie poznał i ożenił się z Zofią Kochanowicz (po ślubie Burlikowska). Po ukończeniu liceum w 1953 przystąpił do egzaminów na Uniwersytecie Warszawskim po których został przyjęty na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego, przeprowadził się wraz z żoną do Warszawy. W 1958 roku ukończył studia z wynikiem bardzo dobrym uzyskując tytuł magistra. Podczas studiów (w styczniu 1956) Bronisławowi urodził się syn Artur. W czerwcu 1968 roku po uzyskaniu zgody Jego Magnificencji Redaktora Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu rozpoczął pracę w Państwowym Wydawnictwie Naukowym (PWN) na stanowisku kierownika połączonych redakcji - Redakcji Wydawnictw Filozoficznych oraz Redakcji Biblioteki Klasyków Filozofii, po roku kontynuuje pracę w PWN na stanowisku redaktora naczelnego Publikacji Humanistycznych na owe stanowisko powołuje go w 1969 Minister Oświaty i Szkolnictwa Wyższego (Prof. dr Henryk Jabłoński).Bronisławowi podlegały bezpośrednio redakcje: Filozofii, Socjologii, Pedagogiki i Psychologii, Prawa i Filologii Obcej. Zwiększyła się jego możliwość kreowania polityki wydawniczej, odpowiedzialność i problemy z cenzurą. Pracując w PWN nawiązał i utrzymywał szerokie kontakty z ośrodkami intelektualnymi. Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Pełnił też zaszczytne funkcje - w latach 1968-1973 był równolegle sekretarzem Komitetu Redakcyjnego Biblioteki Klasyków Filozofii. Był członkiem Komitetu Nauk Filozoficznych Polskiej Akademii Nauk w latach 1969-1971, powołanym przez Wydział I Nauk Społecznych PAN. W czasie pracy finalizował dysertację doktorską, którą przedstawił w czerwcu 1969 roku, Radzie Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, obronił ją i na podstawie uchwały RWNSUW z dnia 20 stycznia 1970, uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. Rozprawa doktorska została wydana przez PWN drukiem pt. Anzelma z Aosty próba racjonalizacji wiary w 1971 roku. Od 1971 do 1973 roku był członkiem Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki w Warszawie, powołany przez Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego (dr J. Wołczyka). W 1987 r. uchwałą wydziału nauk społecznych i politycznych Akademii Nauk Społecznych w Warszawie, otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie filozofii . Rok później w 1988 Minister Edukacji Narodowej mianował Bronisława na stanowisko docenta w Akademii Nauk Społecznych - gdzie pracował aż do jej rozwiązania. W późniejszych latach Bronisław rozpoczyna pracę dydaktyczno naukową w Zakładzie Filozofii i Socjologii Instytutu Nauk Społecznych Akademii Ekonomicznej im. K. Adameckiego w Katowicach na stanowisku docenta i od 1992 profesora, podejmuje również próbę założenia banku - zakończoną niepowodzeniem. Do początku lat 2000 pracował w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Śląskiego Działalność naukowa Bronisława Burlikowskiego, Uniwersytet Śląski, , dostęp 8 lutego 2026. Wykładał na wielu uczelniach; miedzy innymi w Kielcach, Katowicach, Częstochowie, Gdańsku, Lublinie i Warszawie. W 2003 roku wraz z żoną otrzymał Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. Przeszedł na aktywną emeryturę podczas której podróżował wykładając na uczelniach w całej Polsce. Przeżył dwa udary, ostatecznie umarł w 83 roku życia na niewydolność nerek.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (7 XII 1988) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (5 VII 1979) Srebrny Krzyż Zasługi (22 IX 1971) Medal Komisji Edukacji Narodowej (25 VI 1999) Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Wybrane publikacje Burlikowski B., Problem przywództwa w poglądach Platona w ujęciu K. R. Poppera, [w:] Filozofia Bliższa Życiu. 2005, s. 85-91. Burlikowski B., Tradycje przemiany, dążenia w procesie integracji europejskiej, [w:] Filozofia w szkole. B. Burlikowski, W. Rechlewicz, W. Słomski, Kielce 2003, s. 493. Burlikowski B., Filozofia w szkole, filozofia jako podstawa integracji nauczania i wychowania, [w:] Materiały konferencji naukowej, red. B. Burlikowski i W. Słomski, Kielce – Warszawa 2002. Burlikowski B., Spory o marksizm w Polsce Ludowej (lata czterdzieste), Warszawa 1986. Burlikowski B., Transponowanie zasady partyjności filozofii na naukę w latach czterdziestych, Warszawa 1983. Burlikowski B., Anzelma z Aosty próba racjonalizacji wiary, Warszawa 1971.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej w Warszawie Kategoria:Polscy filozofowie XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2016 Kategoria:Polscy urzędnicy Kategoria:Polscy komuniści Kategoria:Profesorowie oświaty Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Polscy redaktorzy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Kategoria:Polscy filozofowie XX wieku