Sojuz 2 () – rakieta nośna oparta konstrukcyjnie na pocisku balistycznym R-7. Rakieta została zaprojektowana jako następczyni używanej do 2017 roku rakiety Sojuz-U. W kosmos za pomocą rakiety wynoszone są sztuczne satelity najnowszej generacji, towarowe i załogowe statki kosmiczne czyli Progress i Sojuz.

Dane techniczne Rakieta Sojuz 2 swą konstrukcję zawdzięcza poprzednim rakietom serii Sojuz. To rakieta dwustopniowa, posiadająca cztery rozpędzające moduły z silnikami RD-107. Człon pierwszy posiada jeden silnik RD-108, a w członie drugim zamontowano jednostkę napędową RD-0110 lub RD-0124. Te rakiety mogą startować zarówno w wersji dwustopniowej, jak i z zamontowanym członem Fregat lub członem Wołga. Rakieta korzysta z nafty RG-1 i ciekłego tlenu (wyjątkiem są człony Fregat i Wołga wykorzystujące 1,1-dimetylohydrazynę i tetratlenek diazotu).

Historia Pierwszy start rakiety był z kosmodromu Plesieck (Rosja) 8 listopada 2004. Rakieta wykonała lot suborbitalny z wykorzystaniem kapsuły satelity typu Zenit-8 jako symulatora masy. Od 2010 r. rakiety Sojuz 2 zastąpiły rakiety typu Mołnia M.

W październiku 2011 r. z kosmodromu Kourou wystartowała rakieta Sojuz 2.1b (znana jako Sojuz ST-B) z członem Fregat, wynosząc na orbitę satelity europejskiego systemu nawigacyjnego Galileo: IOV1 i IOV2. Ten lot był pierwszym rakiety Sojuz z tego kosmodromu (dotychczas rakiety tego typu startowały z kosmodromów w Rosji lub z Bajkonuru w Kazachstanie). Wersje startujące z kosmodromu Kourou są zmodyfikowane w porównaniu do zwykłych Sojuzów 2 (m.in. mają dodatkową awionikę wyprodukowaną przez europejskich producentów) i noszą oznaczenie Sojuz ST (ST-A lub ST-B, w zależności od użytego wariantu).

Opracowano również rakietę Sojuz 2.1w (jej stara nazwa to Sojuz 1), która (różnie od rakiet opartych na pocisku R-7) nie posiada członów wspomagających, wyposażonych w silniki RD-107, zamiast silnika RD-108 pierwszy człon posiada silnik kierunkowy RD-0110R i NK-33A, będący ulepszoną wersją silnika NK-33, przeznaczonego pierwotnie do radzieckiej rakiety N1. Drugi człon napędza silnik RD-0124. Pierwszy start tej rakiety był 28 grudnia 2013 roku.

Z dotychczasowych startów różnych wersji rakiety, cztery były nieudane, a trzy częściowo udane.

Wyrzutnie obsługujące rakietę 1 – Plesieck; LC43 2 – Bajkonur; LC31 3 – Kourou; ELS 4 – Wostocznyj; 1S

Historia startów (stan 07.08.2026 r.)