– angielski termin typograficzny ( – ołów), który zadomowił się także w języku polskim. jest to odległość pomiędzy sąsiednimi wierszami drukowanego tekstu. Zarówno w języku angielskim, jak i polskim istnieją problemy terminologiczne związane z jednoznacznością tego słowa.
Historia W zecerstwie angielskie słowo było synonimem polskich określeń: interlinia oraz odstęp międzywierszowy i oznaczało to, co dziś zwiemy w sposób jednoznaczny interlinią, czyli pusty pas pomiędzy wierszami tekstu (odległość pomiędzy dolną linią pisma w wierszu górnym i górną linią pisma w wierszu dolnym). Pierwotnie czcionki układano w linie, które oddzielano pasami ołowiu (czasem papieru lub miedzi). Ponieważ pasy ołowiu (ang. ) nie były wysokie jak czcionka, dlatego były niedrukowalne tworząc przestrzeń między liniami tekstuSolomon, Martin The art of typography. An introduction to Typo.icon.ography Nowy Jork 1994: ss. 93-94..
Teraźniejszość obecnie oznacza odległość pomiędzy dwiema sąsiednimi podstawowymi liniami pisma, czyli liniami, na których stoją litery. Z tradycyjnego, zecerskiego określenia odstęp międzywierszowy wyewoluowało dzisiejsze określenie odstęp między wierszami, co oznacza w terminologii programów biurowych, np. w edytorach tekstu. Odstęp między wierszami podaje się w jednostkach (i ułamkach) wierszy. Odstęp między wierszami jest równy jeden, gdy interlinia jest równa zero. Terminu używa się w programach do składu i łamania, a określa się go w punktach typograficznych. jest równy stopniowi pisma, gdy interlinia wynosi zero.
Podsumowanie (DTP) = odstęp między wierszami (programy biurowe) = stopień pisma + interlinia
Zobacz też kerning, tracking
Przypisy
Kategoria:Typografia