Świerk kłujący, świerk srebrny (Picea pungens Engelm.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Świerk kłujący pochodzi z Gór Skalistych w zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Jako introdukowany rośnie w północnej i północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w wielu krajach europejskich. W Polsce tylko w uprawie. Morfologia thumb|200px|left|Pokrój (Park im. Stefana Żeromskiego w Warszawie) thumb|200px|left|Świerki kłujące w swoim naturalnym środowisku Pokrój Drzewo osiągające do 30, rzadko do 50 m wysokości. Korona zazwyczaj gęsta, z konarami w dość regularnych okółkach. Pień i pędy Formy typowe rosnące w swoim naturalnym środowisku osiągają wysokość ponad 30 m, odmiany uprawne (kultywary) są znacznie niższe. Średnica pnia do 1,5 m. Kora cienka i popękana, szarobrązowa, u starszych drzew brunatnoszara. Pędy grube, z głębokimi bruzdami, nagie, jasnobrązowe. Liście Igły na wyraźnych trzonkach. Są czterokanciaste i mają wyraźną siną smugę w miejscu występowania szparek oddechowych. Są zaostrzone, sztywne, bardzo kłujące i ustawione prostopadle do gałązek, dookolnie, na wszystkie strony. Na młodych pędach są zazwyczaj srebrnosine. Kwiaty Gatunek jednopienny. Kwiaty żeńskie szyszeczkowate i zielonkawe, osadzone pionowo na końcach pędów. Kwiaty męskie długości do 3 cm, podłużne, o żółtawym zabarwieniu. Szyszki Zwisające, jasnobrązowe, długości 8-10 cm. Ich łuski są drobne, miękkie i mają szczyty wyraźnie ścięte i nierówno ząbkowane.

Gatunki podobne Świerk kłujący mylony jest czasem ze świerkiem sitkajskim (Picea sitchensis) lub świerkiem Engelmanna (Picea engelmannii). Pierwszy pochodzi z tego samego areału, odróżnia się szczególnie cienkimi i twardymi igłami. Świerk Engelmanna również pochodzi z Gór Skalistych, ale ma bardziej miękkie igły i węziej zakończone łuski szyszek.

Biologia i ekologia Drzewo wiecznie zielone. W swoim naturalnym środowisku występuje na wysokości pomiędzy 1800 a 3000 m n.p.m. Tworzy lasy mieszane z jodłą kalifornijską Abies concolor, sosną wydmową Pinus contorta i żółtą P. ponderosa oraz daglezją zieloną Pseudotsuga menziesii.

Zastosowanie thumb|Świerk kłujący 'Glauca globosa'

Roślina ozdobna – drzewo cenione w ogrodnictwie, szczególnie ze względu na małe wymagania i odporność na niskie temperatury i warunki miejskie. Forma typowa uprawiana jest w parkach, ogrodach i w zieleni miejskiej. Częściej jednak uprawiane są odmiany ozdobne (kultywary) charakteryzujące się dużo mniejszą wysokością, bardziej ozdobnymi igłami i wolniejszym wzrostem. Sprowadzony został po raz pierwszy do Europy pod koniec XIX w. Najlepiej sadzić go pojedynczo lub w grupach, ale daje się także na szpalery i żywopłoty.

Uprawa Ma małe wymagania z wyjątkiem światłożądności – w miejscach ocienionych gałęzie zamierają. Szczególnie odmiany o srebrzystych igłach wymagają stanowiska słonecznego.

Formę typową uprawia się z nasion, kultywary zazwyczaj z sadzonek wyhodowanych przez ogrodników, przy uprawianiu z nasion niektóre odmiany nie zachowują bowiem cech rośliny matecznej. Dawniej kultywary te otrzymywano przez szczepienie, co gwarantowało wierne odtwarzanie cech, ale było trudne, obecnie najczęściej uprawia się je z nasion, a następnie selekcjonuje wykiełkowane rośliny. Wskutek tego sadzonki różnią się między sobą i w różnym stopniu zachowują cechy odmiany matecznej.

Kultywary Uprawianych jest wiele odmian o zróżnicowanych cechach pokroju i zabarwienia igieł.

Przypisy

Kategoria:Sosnowate Kategoria:Drzewa i krzewy ozdobne