40 dywizjon rakietowy Obrony Powietrznej (40 dr OP) – samodzielny pododdział Wojska Polskiego.
Dywizjon sformowany został w 1969 w Dobrej, podlegał dowódcy 26 Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej. Jednostka rozformowana została w roku 2000.
Historia Proces formowania dywizjonu rozpoczyna się 18 marca 1969 w 36. dr OP. 16 sierpnia 1969 dywizjon opuszcza Dobrą Szczecińską i przemieszcza się do swojego docelowego miejsca służby w Kołczewie.
Dywizjon wyposażono w nowoczesny wówczas zestaw rakiet przeciwlotniczych typu S–75M Wołchow i przeznaczono do zwalczania środków napadu powietrznego przeciwnika na małych i średnich wysokościach, niezależnie od warunków atmosferycznych i pory doby.
W lipcu 1970 na poligonie w Aszułuku, w ZSRR odbywa się pierwsze strzelanie bojowe, a kolejne w latach 1974, 1979 i 1986. Dywizjon brał udział m.in. w ćwiczeniach pk. GRANIT-80, OCELOT-82, OCELOT-91 oraz w dniach 04–29 maja 1999 razem z pozostałymi dywizjonami 26 BR OP w pierwszym międzynarodowym ćwiczeniu pod kryptonimem OCELOT–99. W ćwiczeniu brali też udział żołnierze armii czeskiej i niemieckiej.
W 2000 roku dywizjon został rozformowany.
Dowódcy dywizjonu 1969–1970 – mjr Jan Wiatrowski 1970 – mjr Józef Krzesak 1970–1972 – kpt. Henryk Kaźmierowski 1972–1975 – kpt. Franciszek Żygis 1975–1977 – kpt. Marian Żurek 1977–1983 – kpt. Wojciech Kołodziej 1983–1988 – ppłk Kazimierz Korbik 1988–1989 – kpt. Stanisław Lewoniewski 1989–1990 – kpt. Marian Wiese 1990–1991 – kpt. Zbigniew Kowalczuk 1991–1998 – ppłk Andrzej Pasternak 1998–2000 – mjr Stefan Dymański
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rozformowane dywizjony rakietowe Obrony Powietrznej Kategoria:Oddziały 26 Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej Kategoria:Kołczewo