mały|Grób Jerzego Beka na Starym Cmentarzu w Łodzi Jerzy Bek (ur. 20 stycznia 1922 w Łodzi, zm. 14 lipca 2003) – polski kolarz, dziewiętnastokrotny mistrz Polski, trener kolarstwa. Jeden z najlepszych polskich kolarzy torowych pierwszych lat po II wojnie światowej. Ojciec kolarzy Andrzeja i Jarosława.
Kariera sportowa Kolarzem był jego ojciec Alfons Beck (z zawodu piekarz, właściciel piekarni przy ówczesnej ul. Rokicińskiej [obecnie al. J. Piłsudskiego] 6Książka telefoniczna Litzmannstadtu) na 1940 r., s. 5), który został jego pierwszym trenerem. Jerzy Bek karierę rozpoczął w 1938 w Łódzkim Towarzystwie Kolarskim, startując pod pseudonimem Jerzy Jerzyk i wygrywając pierwsze zawody – torowe mistrzostwa Łodzi i Kalisza. W 1939 ukończył Gimnazjum i Liceum im. Aleksego Zimowskiego. Do 1945 używał niemieckiej formy nazwiska Beck.
Po wojnie reprezentował kluby: Tramwajarz Łódź, Łódzki Klub Sportowy (od 1948), Orkan Łódź (od 1957) i Włókniarz Łódź. W 1945 został odnotowany na 3 miejscu listy kwalifikacyjnej polskich torowców Polskiego Związku Kolarskiego i Przeglądu Sportowego. W latach 1946–1959 33 razy stawał na podium mistrzostw Polski w kolarstwie torowym. Zdobył 17 tytułów mistrza Polski, w tym 4 x w sprincie (1947, 1949, 1950, 1952), 3 x na 4000 m na dochodzenie indywidualnie (1949, 1951, 1956), 5 x na 4000 m na dochodzenie drużynowo (1947, 1950, 1951, 1952, 1956), 5 x w torowym wyścigu długodystansowym (1946, 1947, 1948, 1952, 1956). Ponadto w swoim dorobku miał 8 tytułów wicemistrzowskich, w tym 4 x w sprincie (1946, 1952, 1953, 1954), 3 x na 4000 m na dochodzenie indywidualnie (1950, 1954, 1955) i 1 x w torowym wyścigu długodystansowym (1954), a także 8 brązowych medali MP, w tym 4 x w sprincie (1948, 1955, 1958, 1959), 1 x na 1000 m ze startu zatrzymanego (1959), 2 x na 4000 m na dochodzenie indywidualnie (1952, 1957) i 1 x w torowym wyścigu długodystansowym (1953). W 1950 i 1953 wywalczył także brązowe medale mistrzostw Polski w przełajach. Odnosił także sukcesy w wyścigach za motorami, dwukrotnie zdobywając mistrzostwo Polski i startując w mistrzostwach świata w tej konkurencji w 1960 (8. miejsce) i 1961 (4 w wyścigu eliminacyjnym, nie awansował do finałuJournal Feuille d'Avis du Valais z 26.08.1961).
Był rekordzistą Polski na 500 m ze startu lotnego (30,5 s – 21 lipca 1951) oraz na 1000 m ze startu zatrzymanego (1.16,2 – 13.07.1950), 2000 m ze startu zatrzymanego (2.49,2 – 20.07.1951), trzykrotnie na 4000 m ze startu zatrzymanego (5.37,6 – 16.09.1948, 5.35,1 – 17.07.1949, 5.17,0 - 20.07.1956), 5000 m ze startu zatrzymanego (6.55,4 – 28.08.1955) oraz czterokrotnie z reprezentacją Polski na 4000 m ze startu zatrzymanego (od 4.59,0 – 14.08.1955 do 4.56,0 – 25.08.1957).
Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako trener w klubach łódzkich, Orkanie, Włókniarzu i Społem. W latach 1963–1974 i 1981–1988 był równocześnie trenerem reprezentacji Polski seniorów. Jego zawodnikami byli m.in. Lucjan Józefowicz, Wacław Latocha, Bernard Kręczyński i syn Andrzej.
Został uhonorowany tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu, a w 1985 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Pochowany 21 lipca 2003 na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi, w części katolickiej.
Przypisy
Bibliografia Bogdan Tuszyński, Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, Warszawa 1995. Andrzej Bogusz, Łódź olimpijska, wyd. Ibidem, Łódź 2005. Mariusz Goss, Wojciech Filipiak, Bożena Lidia Szmel 100 lat ŁKS. Dzieje klubu 1908–2008, wyd. GiA, Katowice 2008.
Kategoria:Kolarze ŁKS Łódź Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Mistrz Sportu” (Polska) Kategoria:Pochowani w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi Kategoria:Polscy kolarze torowi Kategoria:Polscy trenerzy kolarstwa Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2003