(łac. chcącemu nie dzieje się krzywda) – paremia prawnicza sformułowana przez Ulpiana Domicjusza (Digesta 47,10,1,5), która mówi, że jeśli ktoś dobrowolnie naraża się na szkodę, wiedząc, że ta szkoda może nastąpić, to nie będzie mógł wnieść skargi przeciwko innym stronom. Zasada ta dotyczy tylko ryzyka, które osoba mogłaby uznać za wynikające ze swojego działania, np. pięściarz przyzwala na uderzenia pięścią i liczy się z ewentualnymi urazami, ale nie przyzwala na uderzenia niezgodne z zasadami boksu.

W polskim systemie prawnym paremia nie jest zasadą prawa, ale sporadycznie odwołują się do niej sądy w uzasadnieniachWyrok wydany przez Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny (Sygn. akt VI ACa 1698/16); Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny (Sygn. akt: I C 967/16), Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Białymstoku w XV Wydziale Karnym (Sygn. akt XV K 391/13) .

Przypisy

Bibliografia

Rozwój instytucji zgody dysponenta dobrem i jej miejsce w strukturze przestępstwa

Definicja w WIEM

Kategoria:Łacińskie zwroty i paremie prawnicze