Jakub Wędrowycz FKGK (Fabularyzowana Kolekcjonerska Gra Karciana) – kolekcjonerska gra karciana wydana w 2011 roku, zaprojektowana przez Artura Machlowskiego i ilustrowana przez Andrzeja Łaskiego.
Fabularnie jest oparta na opowiadaniach Andrzeja Pilipiuka o Jakubie Wędrowyczu, zwłaszcza tych z komiksu Dobić dziada (2011).
Historia Premiera gry planowana była na czerwiec 2011, odbyła się jednak nieco później, w lipcu owego roku. Gra została stworzona przez Artura MachlowskiegoInstrukcja do gry, ilustracje stworzył Andrzej Łaski, który ilustrował także wydany w tym samym roku komiks o Wędrowyczu, zatytułowany Dobić dziada. Za opracowanie graficzne odpowiadał Michał Kmieć. Wydawcą gry była Valkiria Network (na licencji wydawnictwa Fabryka Słów), a także – od grudnia 2011 roku – CD Projekt w ramach „Gier bez prądu”. Grę można było kupić w formie Zestawu Startowego liczącego 60 kart i dodatkowych, te ostatnie liczyły 9 albo 20 kart. Do gry zaprojektowano ok. 100 różnych kart. W planach była także wersja planszowa gry, w której karty wykorzystywano by na specjalnie zaprojektowanej planszy.
Gra wydawana była przez krótki okres. W trakcie jej istnienia zorganizowano turnieje w kilku miastach Polski; turnieje odbywały się do przynajmniej 2015.
Mechanika Talia do gry powinna zawierać minimum 60 kart, w tym: 1 kartę Herosa, 6 kart Wrogów, 6 kart Miejsc oraz 47 innych kart (Graty, Fuchy i Efekty), z maksymalnie trzema duplikatami każdej karty. Zasady umożliwiają rozgrywkę jednoosobową (z jedną talią) i wieloosobową (z talią dla każdego gracza). W trakcie rozgrywki wieloosobowej, gracze mogą przeszkadzać innym, wzmacniając ich Wrogów. Wygrywa ten, kto zdobędzie najwięcej Punktów Sławy (przyznawanych zwykle za pokonanie Wrogów i wykonywanie Fuch). Karty posiadają standardowe wartości i kolory, a zagranie rąk pokerowych generuje specjalne efekty (Kombosy). Do gry wymagana jest też kostka sześciościenna.
Odbiór Dla serwisu Poltergeist grę zrecenzował Maciej Kowalski; dla serwisu polygamia.pl Paweł Borawski, a dla secretum.pl, Piotr Żak. Grę zrecenzowano też w serwisie Valkiria.net.
Recenzenci docenili trwałe wykonanie kart, które są lakierowane. Za jeden z najlepszych elementów gry uznali mechanikę przeszkadzania innym graczom podczas ich tur (wspomaganie ich Wrogów). Kowalski oprawę graficzną opisał jako przeciętną; natomiast bardziej docenili ją Borawski i Żak; ten pierwszy uznał ją za „niesamowitą” i „klimatyczną”, podczas gdy Żak zwrócił uwagę na „kreskę” Andrzeja Łaskiego. Borawski za najsłabszy element gry uznał instrukcję, która dla recenzenta była za krótka i niezbyt jasna, wg niego wydano ją także przy użyciu zbyt małej czcionki. Kowalski i Żak jednak odnieśli się do instrukcji pozytywnie; Kowalski docenił jej „przyjemny”, a Żak, „zabawny” styl.
Kowalski za słabsze strony gry uznał wariant jednoosobowy, który porównał do pasjansa, z małą możliwością przegranej, i losowość związaną z rzutami kostką, które mają większe znaczenie niż posiadane karty. Borawski natomiast wyraził zastrzeżenia do trybu z trzema i więcej graczami, który uznał za chaotyczny.
Kowalski i Borawski uznali grę za przeciętną od strony mechaniki i przeznaczoną dla fanów postaci Wędrowycza, bardziej docenił ją Żak, zwracając uwagę na prostotę zasad, przystępność dla nowych graczy, wierne oddanie „wiejskiego klimatu” prozy Pilipiuka poprzez nazewnictwo i cytaty na kartach, i widząc w niej duży potencjał rozrywkowy.
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona gry na valkiria.net (wersja archiwalna z 2011 roku) Instrukcja do gry (PDF) Oficjalny print-and-play Zestawu Startowego (PDF) Oficjalna strona gry na www.wedrowycz.com (wersja archiwalna z 2012 roku) Strona gry w portalu BGG Recenzja na Blogu Anonimowego Grzybiarza Recenzja na blogu Minich Historii Recenzja na secretum.pl
Kategoria:Kolekcjonerskie gry karciane Kategoria:Polskie gry planszowe Kategoria:Polskie gry karciane Kategoria:Gry planszowe z 2011 roku