Partia Małopolska (krakowsko-sandomierska) – struktura wojskowa Wojska I Rzeczypospolitej.
Charakterystyka W 1765 roku Komisja Wojskowa Koronna podzieliła cała jazdę polskiego autoramentu na partie.
W lipcu tegoż roku Partia Małopolska składała się z 14 chorągwi pancernych. Chorągiew pancerna Jego Królewskiej Mości obejmowała rotmistrza, porucznika i chorążego, namiestnika, 48 towarzyszy, 2 podoficerów, 2 trębaczy i 48 szeregowych; chorągiew pancerna pisarza wielkiego koronnego liczyła 3 oficerów, 1 namiestnika, 37 towarzyszy, 2 podoficerów, 2 trębaczy i 37 szeregowych. Natomiast pozostałe oddziały etatowo posiadały w swoim 3 trzech oficerów, 1 namiestnika, 22 towarzyszy, 1 podoficera, 2 trębaczy i 24 szeregowych i. Łącznie więc w 14 chorągwiach partii małopolskiej, po odliczeniu niepełniących służby rotmistrzów, powinno znajdować się 28 oficerów, 14 namiestników, 349 towarzyszy, 16 podoficerów, 28 trębaczy i 373 szeregowych.
W rzeczywistości cztery chorągwie były w całości urlopowane lub zniszczone w trakcie konfederacji barskiej. W pozostałych chorągwiach na urlopach przebywali niemal wszyscy oficerowie i towarzysze. Brakowało też 399 koni, a jeden namiestnik, jeden towarzysz, dwóch podoficerów i 34 szeregowych było odkomenderowanych. Prawdopodobnie patrolowali oni kordon graniczny.
Regimentarze partii małopolskiej koniuszy koronny Hieronim Wielopolski (1765-) Szaniawski (-1772) Paweł Popiel (1772-)
Skład partii w 1767 roku W 1767 Husarii – 610/240 Pancernych – 640/305 Lekkich – 250/135 Razem – 500/680
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Grabski, Jan Wimmer i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1966.
Kategoria:Partie (wojsko) I Rzeczypospolitej