Meander – rodzaj wiersza w formie fraszki lub epigramatu. Składa się z jednej strofy lub kilku. Każda strofa ma sześć wersów o nieustalonej, zmiennej stopie metrycznej. Ustalony jest natomiast rym o przebiegu abbaab. Ten meandrujący rym nawiązuje do ornamentu, od którego zapożyczona została nazwa wiersza.
Meander został wprowadzony do liryki przez Felicjana Faleńskiego w roku 1892. Przykładem meandra może być wiersz tego autora (Meander 52): Tam gdzie o miłej radzą Ojczyźnie, Choćbyś był święty nie lada, Nie krzycz o byle co: Zdrada! – Lecz bratu podaj twe ręce bliźnie. Niechże nie każdy, kto się pośliznie, Zaraz upada.
Bibliografia Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Ossolineum, Wrocław–Warszawa–Kraków, 1970
Kategoria:Gatunki literackie Kategoria:Metryka i wersyfikacja