Dynastia justyniańska – dynastia władająca Cesarstwem Bizantyjskim w latach 518-602. Wywodziła się ona od Justyna, wieśniaka trackiego pochodzącego z Naissus (dzisiejszy Nisz). Walczył on w armii rzymskiej, potem był dowódcą straży pałacowej ekskubitorów, a następnie po śmierci Anastazjusza został cesarzem Bizancjum. Po nim rządził jego siostrzeniec Justynian I Wielki. Za jego czasów Bizancjum osiągnęło największą świetność w swych dziejach.
Cesarze bizantyńscy Justyn I 518-527 Justynian I Wielki 527-565 Justyn II 565-578 Tyberiusz II Konstantyn 578-582 Maurycjusz 582-602 Teodozjusz (współcesarz) 590-602
Bibliografia Georg Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, wyd.3 Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. . Robert Browning, Cesarstwo Bizantyńskie, przeł. G. Żurek, Warszawa 1997. Robert Browning, Justynian i Teodora, Warszawa 1977. Teresa Wolińska, Justynian Wielki, Kraków 2003.
!