Alaksandr Leanidawicz Tamkowicz (; , Aleksandr Leonidowicz Tomkowicz; ur. 9 listopada 1963 w Oszmianie, zm. 4 marca 2022 w Mińsku) – białoruski dziennikarz i autor książek; od 1998 roku był wiceprezesem Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy.
Życiorys thumb|240px|Alaksandr Tamkowicz podpisuje książki w Białoruskim Domu w Warszawie, 25 stycznia 2012 roku thumb|240px|Alaksandr Tamkowicz i Ina Kulej podczas prezentacji książki w Białoruskim Domu w Warszawie, 16 października 2012 roku thumb|Podpis Alaksandra Tamkowicza Urodził się 9 listopada 1963 roku w Oszmianie, w obwodzie grodzieńskim Białoruskiej SRR, ZSRR. W 1987 roku ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa Lwowskiej Wyższej Szkoły Wojskowo-Politycznej. W latach 1987–1991 pracował w gazecie „Wo Sławu Rodiny”, a w 1991 – „Zwiazda”. W tym samym roku został zastępcą redaktora naczelnego tygodnika „Swobodnyje Nowosti”. Przez wiele lat publikował na łamach „Nowego Czasu”. Od 1998 roku pełnił funkcję wiceprezesa Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. W czasie wyborów prezydenckich w 1999 roku był aktywistą w kampanii wyborczej Michaiła Czyhira. Drugi kandydat w tych wyborach, Zianon Pazniak, oskarżył go o przekupienie dziennikarzy w celu poparcia Czyhira.
Alaksandr Tamkowicz zmarł 4 marca 2022 roku w Szpitalu Nr 3 w Mińsku, po długiej chorobie nowotworowej.
Twórczość Alaksandr Tamkowicz był autorem książek o tematyce politycznej i społecznej:
Żenszcziny (2006) – o białoruskich kobietach; Asoby (Petersburg, 2008) – zbiór biografii; Budzicieli (2008) – zbiór biografii; Interwju, jakich nie było (Petersburg, 2009) – zbiór wywiadów; Losy (2010) – zbiór biografii; Z czaho paczynajecca swaboda (Mińsk, 2010) – zbiór artykułów o działaczach białoruskiej opozycji; Biez palityki (Mińsk, 2011) – o życiu prywatnym wybranych działaczy białoruskiej opozycji; Suprać płyni (Mińsk, 2011) – o reakcjach społecznych na Białorusi na represje po wyborach prezydenckich w 2010 roku; Prieodolenije (2012) – o ludziach, którzy przezwyciężyli poważne trudności życiowe; Arytmija, albo Kod supraciwu (Smoleńsk, 2012) – zbiór szkiców biograficznych o białoruskich działaczach społecznych.
Narodowość i język Alaksandr Tamkowicz w jednej z książek określił swoją narodowość następująco:
Pisząc to użył słowa, które w języku białoruskim oznacza Litwina w znaczeniu historycznym – człowieka uznającego za swoją ojczyznę Wielkie Księstwo Litewskie (nie mylić z Litwinem w znaczeniu współczesnym). W młodości posługiwał się językiem rosyjskim. Język białoruski biegle opanował dopiero w dorosłym życiu, w czasie dziennikarskiej pracy zawodowej, gdy współpracował z gazetą „Nowy Czas”.
Życie prywatne Alaksandr Tamkowicz był żonaty, miał córkę.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Lwowskiej Wyższej Szkoły Wojskowo-Politycznej Kategoria:Białoruscy dziennikarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Oszmianie Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Członkowie Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Kategoria:Urodzeni w 1963 Kategoria:Zmarli w 2022