thumb|250px|Przekładnia hipoidalna: 1- koło talerzowe, 2- zębnik thumb|250px|Most napędowy z przekładnią hipoidalną
Przekładnia hipoidalna – rodzaj przekładni zębatej o osiach wichrowatych i łukowej linii zęba. Przekładnia hipoidalna różni się od stożkowej poprzecznym przesunięciem osi zębnika w stosunku do osi koła talerzowego.
Przekładnie hipoidalne są szeroko rozpowszechnione zwłaszcza w pojazdach samochodowych, w jednostopniowych mostach napędowych. Na szerszą skalę rozpoczęto ich stosowanie w konstrukcji samochodów ok. 1936 roku, co umożliwiło obniżanie podłogi w samochodach z dominującym wówczas tylnym napędemAmerykanie zamierzają wyprodukować 5 milionów wozów w r. 1938, "Auto i Technika Samochodowa" nr 12/1937, s.656.
Cechy przekładni hipoidalnej większa obciążalność, aniżeli przekładni stożkowej o takich samych wymiarach, dzięki wydłużeniu czynnej długości zębów cichobieżność ze względu na występowanie poślizgu wzdłużnego zębów możliwość wyprowadzenia napędu na kolejne osie w układzie tandem lub tridem przy przesunięciu ujemnym: możliwość obniżenia podłogi (samochody tylnonapędowe, autobusy niskopodłogowe) korzystne warunki smarowania łożysk zębnika przy przesunięciu dodatnim: możliwość powiększenia prześwitu (pojazdy terenowe) konieczność smarowania ciśnieniowego łożysk zębnika
Zobacz też Mechanizm różnicowy Przekładnia hiperboloidalna Przekładnia stożkowa Przekładnia walcowa Przekładnia ślimakowa
Przypisy
Bibliografia
hipoidalna, przekładnia