200px|right|thumb|Rozwój okna weneckiego 200px|right|thumb|Andrea Palladio, Palazzo della Ragione w Vicenzy (1549)
Serliana – okno weneckie, określane czasami jako palladiański motyw – element architektoniczny w postaci zwieńczonego łukiem otworu w ścianie oflankowanego dwoma mniejszymi prostokątnymi otworami.
Pochodzenie Ta struktura architektoniczna stosowana była już w starożytnym Rzymie w łukach triumfalnych. W dobie renesansu, została najpierw opisana przez Sebastiano Serlio (1475–1554) w dziele Architettura (1537) – stąd nazwa serliana. XVI-wieczni mistrzowie budowlani zaczęli ten antyczny motyw ponownie stosować. Okno weneckie światową sławę zawdzięcza jednak głównie Andrei Palladio, który stosował to rozwiązanie w swoich wczesnych budowlach np. w Palazzo della Ragione w Vicenzy – stąd również nazwa palladiański motyw.
Początkowo wysokość (promień łuku) okna miała odpowiadać jednej trzeciej wysokości bocznych prostokątów. Szybko jednak odstąpiono od tej zasady.
Symetria i trójdzielność okna weneckiego przypomina tryptyk ołtarzowy.
Współczesność W końcu wieku XIX stosowano często to rozwiązanie w neorenesansowych kamienicach mieszczańskich. W formie stylizowanej było stosowane przez architektów art déco. Dzisiaj pojawia się często jako cytat w nowo budowanych obiektach mieszkalnych i rezydencjach.
Galeria
Przypisy
Literatura
Kategoria:Architektura renesansu