Gospodarka remontowa – utrzymanie odpowiedniej dyspozycyjności obiektów technicznych oraz usuwanie skutków zużycia fizycznego i ekonomicznego.
Ma ona na celu zapobieganie nadmiernemu zużyciu środków (maszyn, urządzeń, budynków) oraz utrzymanie ich w należytym stanie technicznym i stanie gotowości do pracy.
Remonty obiektów i naprawy maszyn przedłużają czas użytkowania środków trwałych. Racjonalna gospodarka środkami trwałymi wymaga oparcia jej o system planowo-zapobiegawczy i ma za zadanie nie dopuszczać do uszkodzenia obiektu.
Prace remontowe realizowane są w cyklu remontowym.
Gospodarka remontowa obejmuje; konserwacje – polegają na czyszczeniu, smarowaniu i oliwieniu poszczególnych części maszyn, na regulacji mechanizmów, dokręcaniu nakrętek itp.; przeglądy – odbywają się w określonych z góry terminach i mają na celu kontrole stanu technicznego maszyny lub urządzenia; naprawy – obejmują prace zmierzające do doprowadzenia maszyn i urządzeń do stanu sprawności technicznej przez wymianę lub regeneracje obiektów. Należy rozróżnić tu remont i naprawę (remont nieplanowy), która również polega na przywróceniu wartości użytkowej, ale – obiektu uszkodzonego.
Celem gospodarki remontowej jest utrzymanie maszyn i urządzeń oraz innych środków trwałych w należytym stanie technicznym i stałej gotowości do pracy. Szczególne znaczenie gospodarki remontowej widać w eliminowaniu zmian w sprawności maszyn i urządzeń i zapobieganiu tym zmianom, gdyż nawet częściowe zaniechanie działań remontowych wzmogłoby występowanie coraz częstszych zakłóceń w pracy maszyn i urządzeń.
Gospodarka remontowa wspiera przedsiębiorstwo w: planowaniu remontów, przeglądów i prac konserwatorskich, kontroli terminów serwisu gwarancyjnego oraz ważności ubezpieczeń, obsłudze zgłoszeń napraw, ewidencji zdarzeń związanym z zasobem sprzętowym, ewidencji kosztów remontów, obsłudze kart drogowych dla taboru samochodowego.
Obsługa eksploatacyjna British Standards Institute definiuje obsługę eksploatacyjną (maintenance) jako: połączenie wszystkich działań technicznych i związanych z nimi działań administracyjnych w celu utrzymania obiektu lub jego regeneracji do stanu, w którym będzie mógł spełniać wymagane dla niego funkcjeBS 3811, Glossary of Maintenance Management Terms in Terotechnology, HMSO, London 1984..
Generacje obsługi eksploatacyjnej Generacja pierwsza: lata: 1940-1950 Gwałtowny rozwój przemysłu w latach trzydziestych umożliwił masową produkcję wielu wyrobów dotąd wytwarzanych jednostkowo. Rynek był tak chłonny na nowe produkty, że faktyczną barierą w ich upowszechnieniu były ograniczone zdolności produkcyjne. Okres ten przeszedł do historii pod nazwą „lata produkcji”. Pod koniec lat czterdziestych, wraz z powolnym nasycaniem się rynku nowymi produktami, barierą stały się umiejętności zbycia produkcji. Tak narodziły się „lata sprzedaży”. W tych dwóch okresach w gospodarce remontowej obowiązywało podejście korekcyjne, a motto tej generacji brzmiało: „reperuj, gdy się zepsuje”.
Generacja druga: 1951-1975 W związku z postępującą industrializacją w latach pięćdziesiątych, warunkiem sukcesu rynkowego stało się konstruowanie produktów pod konkretne, niezaspokojone dotąd potrzeby rynku. Tak narodziły się „czasy marketingu”. Lata sześćdziesiąte zapoczątkowały systematyczną alokację kapitału z branż tradycyjnych do nowoczesnych, bardziej rentownych. Do historii przeszły pod nazwą „okres dywersyfikacji”. Wraz z rozwojem konkurencji i poszukiwaniem sposobów obniżki kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa formułowano większe wymagania od systemu utrzymania ruchu: niższe koszty dłuższy żywot urządzeń
Generacja trzecia: 1976-do dziś Zapoczątkowana w latach osiemdziesiątych „epoka zarządzania strategicznego”, w miarę postępującej globalizacji, przeszła w latach dziewięćdziesiątych w „erę hiperkonkurencji”. Okres ten zaowocował dalszym poszukiwaniem rezerw tkwiących w procesach pomocniczych, co w konsekwencji skutkowało tym, że w zakresie utrzymania ruchu zakładano: planowaną zdecydowanie większą dostępność i niezawodność wyższą jakość produkcji większe bezpieczeństwo korzystny wpływ na środowisko dłuższy żywot urządzeń większą efektywność kosztów.
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Komosa: Ekonomika i organizacja firmy handlowej. cz. 2, Ekonomik, Warszawa 1996, s. 140
Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu http://mfiles.pl
Kategoria:Niezawodność Kategoria:Logistyka