thumb|Piechurzy pułku Wodzickiego Dywizja Małopolska – dywizja armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej w jej schyłkowym okresie.
Dywizja zorganizowana została w 1776 roku uchwałą sejmu delegacyjnego. Sejm określił jej dyslokację na garnizony: Warszawę, Kraków i Lublin. Nakazał też osłaniać granice sąsiedzkie.
Dowództwo dywizji Dowódcą dywizji był generał lejtnant, któremu mieli podlegać dwaj generałowie majorowie. Jeden dowodził kawalerią, drugi piechotą. Zasadę tę wprowadzono w życie dopiero w 1789 roku. Do tej pory w etatach sztabu generalnego wymieniano po jednym generale majorze na dywizję.
Dowódcy dywizji: gen. Alojzy Brühl gen. Ludwik Wirtemberski Pomocnicy: gen. mjr Kokcej – od 1776 gen. mjr Byszewski – od 1789 gen. mjr Czapski – od 1789
Struktura organizacyjna Dywizja składała się kawalerii, piechoty i artylerii. Nie posiadała własnego sztabu, który mógłby kierować działaniami. Była bardziej związkiem terytorialnym, niż taktyczno-operacyjnym.
piechota w 1785 2 regiment Wodzickiego – Kraków 8 regiment Czapskiego – Kielce, Lublin regiment Buławy Wielkiej Koronnej - Łączna 5 regiment fizylierów – Białystok
Struktura w 1792: 4 bataliony piechoty (dwa z 2 regimentu, po jednym z regimentów 3 i 5 — razem 3217 żołnierzy), z których odkomenderowano do Włodawy, Józefowa i Międzyborza ok. 2400 ludzi — pozostawiając w głębi kraju rezerwy w sile 1217 żołnierzy.
W 1790 roku w skład dywizji weszła 1 Brygada Artylerii.
m.p. w marcu 1792: Brygada Hadziewicza – Sandomierz Brygada Potockiego – cztery chorągwie na Mazowszu i osiem na Wołyniu 1 Brygada Artylerii – Warszawa; Kielce; Kraków (w 1790)
m.p. jazdy na 9 czerwca 1792: Brygada Hadziewicza – Łuck Brygada Potockiego – Brześć pułk ks. Wirtemberga – Słonim
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dywizja Małopolska Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1776