Fabryka fabryk (system FF) – stosowany w Polsce w okresie powojennym system typizacji otwartej budownictwa przemysłowego hal o konstrukcji opartej na technologii żelbetowej, prefabrykowanej. System umożliwiał budowę hal jednonawowych i wielonawowych. Podstawę projektowania budynków halowych w tym systemie stanowił katalog żelbetowych, zunifikowanych elementów prefabrykowanych oraz szczegółów konstrukcyjnych, z możliwością ich różnorodnego zestawiania.
Parametry techniczne budynków halowych w tym systemie były następujące: rozpiętość hal głównych: 18 m rozpiętość przybudówek: 6; 7,5; 9; 12 m rozstaw słupów i dźwigarów (o konstrukcji strunobetonowej): dla hal jednonawowych i wielonawowych – 6 m; dla hal dwunawowych i wielonawowych 12 m rozmiar płyt dachowych: 1,5 × 6 lub 15 × 12 m wysokość typowych prefabrykowanych w zakładach głównych słupów: 4,8; 5,4; 6; 7,2 m transport wewnętrzny: 1–4 suwnice podwieszone lub podparte (od wysokości 6 m), maksymalny udźwig suwnic podpartych 20/5 T ściany: nieocieplone z płyt panwiowych bez żeberek 0,24 × 1,2 × 0,6 m; ocieplone z betonu komórkowego osie słupów pokrywają się z osiami modularnymi hal możliwość budowy hal tylko częściowo zgodnymi z systemem FF.
Bibliografia
Kategoria:Systemy konstrukcyjne Kategoria:Fabryki