Metoda Parkesa – przemysłowy proces pirometalurgiczny przeprowadzany w celu wydzielenia srebra (a także złota) podczas rafinacji ołowiu, w którym obecne jest w ilości 0,01–0,03%. Jest to przykład ekstrakcji typu ciecz-ciecz, gdzie cieczami są stopione ołów i cynk.
Cynk nie tworzy roztworu ciekłego z ołowiem i oba stopione metale formują niemieszające się warstwy – górną cynkową i dolną ołowiową. Po dodaniu ciekłego cynku (ok. 1 do 2%) do stopionego ołowiu zawierającego srebro, to ostatnie reaguje z cynkiem z wytworzeniem międzymetalicznych związków Ag-Zn, które, jako lepiej rozpuszczalne w cynku niż w ołowiu, znajdują się w warstwie górnej. W stanie równowagi stosunek zawartości srebra w stopionym ołowiu i cynku wynosi 1:3000. Mieszaninę schładza się poniżej , w efekcie czego cynk i związki Ag-Zn tworzą na powierzchni skorupę, którą można łatwo zebrać. Cynk usuwany jest przez odparowanie pod zmniejszonym ciśnieniem (i wykorzystywany ponownie), pozostawiając srebro, które poddaje się dalszemu oczyszczaniu. W celu całkowitej ekstrakcji srebra proces powtarza się kilka razy. Jeśli w ciekłym ołowiu jest obecne złoto, zachowuje się ono podobnie jak srebro i razem z nim jest oddzielane od ołowiu.
Ołów po zakończeniu procesu jest zanieczyszczony cynkiem, która usuwa się przez odparowanie w temp. pod zmniejszonym ciśnieniem.
Proces ten został opatentowany przez Aleksandra Parkesa w 1850 r.
Przypisy
Kategoria:Procesy metalurgiczne