Antoni Ignacy Unrug (ur. 22 lutego 1860 w Mełpinie, zm. 16 sierpnia 1939 w PiotrowiePiotr Stawecki, Słownik biograficzny ... s. 343 podał błędną nazwę Piotrkowo.) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Antoni Ignacy Unrug urodził się 22 lutego 1860 roku w Mełpinie, w ówczesnej Prowincji Poznańskiej, był synem Wiktora Edwarda Unruga (1831-1915) z rodu Unrugów, żołnierza polskiej Dywizji Kozaków Sułtańskich gen. Władysława Zamoyskiego w czasie wojny krymskiej i Emilii z Bojanowskich (1839-1904). Po ukończeniu czterech klas gimnazjum w Śremie wstąpił do Korpusu Kadetów w Dreźnie. W latach 1877–1881 był słuchaczem Szkoły Wojskowej w Erfurcie. Po ukończeniu szkoły rozpoczął służbę w Armii Cesarstwa Niemieckiego. W 1897 roku został przeniesiony do rezerwy. 13 września 1914 roku został zmobilizowany. Służbę w armii niemieckiej pełnił do września 1918 roku.
11 marca 1919 roku na wniosek głównodowodzącego Komisariat Naczelnej Rady Ludowej dekretem nr 6 przyjął go do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora i mianował podpułkownikiem, a dekretem nr 7 z tego samego dnia - pułkownikiem w korpusie kawalerii. W Armii Wielkopolskiej pełnił funkcję inspektora Okręgowej Komendy Uzupełnień.
6 października 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego. 1 lutego 1920 roku został zastępcą komisarza rządu w polsko-niemieckiej komisji delimitacyjnej. Z dniem 1 maja 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownikaDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 23.04.1921 r.. Po przejściu na emeryturę mieszkał w dworku, w Piotrowie. Był długoletnim prezesem i członkiem honorowym poznańskiego Towarzystwa Łowieckiego.
2 czerwca 1921 roku Naczelny Wódz Józef Piłsudski mianował go tytularnym generałem podporucznikiemDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 23 z 11.06.1921 r.. 26 października 1923 roku został zatwierdzony w stopniu tytularnego generała brygadyDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 7.11.1923 r..
Zmarł na udar serca 16 sierpnia 1939 roku w Piotrowie. Na życzenie Zmarłego ciche spuszczenie Zwłok do grobu rodzinnego w Piotrowie nastąpiło w dniu 18 sierpnia 1939 rokuDziennik Poznański Nr 190 z 20.08.1939 r..
Około 1880 roku zawarł związek małżeński z Amelią von Hachez, z którą miał dwóch synów: Wiktora Zygmunta (1886-1973) i Franciszka Józefa (1887-1945).
Awanse chorąży - 1881 podporucznik - 1884 porucznik - 1887 rotmistrz - 1893 major - 1916 podpułkownik - 11 marca 1919 pułkownik - 11 marca 1919 tytularny generał podporucznik - 2 czerwca 1921
Zobacz też Unrugowie
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione Roczniki Oficerskie 1923, 1924 Rocznik Oficerski Rezerw 1934 Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych Potomkowie Sejmu Wielkiego, Serwis genealogiczny pod patronatem Stowarzyszenia Potomków Sejmu Wielkiego
Kategoria:Tytularni generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Polacy – oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Wojskowi związani z Poznaniem Antoni unrug Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1939