Grób Johannesa Langego na Cmentarzu w Dreźnie|mały Johannes Lange (ur. 25 maja 1891 w Wismarze, zm. 11 sierpnia 1938 we Wrocławiu) – niemiecki lekarz psychiatra. Wspólnie z Augustem Bostroemem założył i wydawał czasopismo „Fortschritte der Neurologie und Psychiatrie”. Studiował medycynę w Lipsku, Kilonii, Strassburgu i Monachium, gdzie w 1918 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Był asystentem w klinice psychiatrycznej Emila Kraepelina. W 1921 pod jego kierunkiem habilitował się. W 1926 roku został profesorem nadzwyczajnym. W 1930 powołany na katedrę we Wrocławiu.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona, Katharina (Käthe) Silbersohn (1891–1937), popełniła samobójstwo. Z tego związku miał dwójkę dzieci: Ursulę zamężną Merck (1922–2003) i Ernsta (1927–1974). W 1936 ożenił się po raz drugi, z Hertą Lange-Cosack (1907–2005). Wybrane prace Katatonische Erscheinungen im Rahmen manischer Erkrankungen. Berlin: Springer, 1922 Verbrechen als Schicksal. Studien an kriminellen Zwillingen. Leipzig 1929 Die Folgen der Entmannung Erwachsener. An der Hand von Kriegserfahrungen dargestellt. 1934
Przypisy
Bibliografia Lexikon Psychiatrie, Psychotherapie, Medizinische Psychologie. Elsevier, Urban & Fischer Verlag, 2007 s. 316 Alma Kreuter: Deutschsprachige Neurologen und Psychiater: Ein biographisch-bibliographisches Lexikon von den Vorläufern bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts. Bd. 1. München: K. G. Saur, 1996 s. 820.
Kategoria:Niemieccy psychiatrzy Kategoria:Zmarli w 1938 Kategoria:Urodzeni w 1891