Polikardiografia – jest techniką diagnostyczną (grupa metod polielektrograficznych) układu sercowo-naczyniowego opartą na równoczesnej rejestracji zapisu zjawisk elektrycznych, akustycznych oraz pulsu ciśnienia krwi. Polikardiografia wypełnia więc lukę pozostawioną przez elektrokardiografię w zakresie diagnozowania: niedomykalności zastawek, utraty sprężystości łuku aorty lub innych tętnic jako przyczyny chronicznego nadciśnienia tętniczego, przewężeń tętniczych na tle miażdżycowym itp.
Polikardiografia jest wypierana ostatnio przez dopplerowskie metody ultrasonograficzne, umożliwiające dokładniejsze określenie tzw. objętości wyrzutowej – podstawowego parametru mechanicznego reprezentującego pracę układu sercowo-naczyniowego. Nadal jednak powinna być brana pod uwagę jako niedrogie urządzenie diagnostyczne rozszerzające możliwości standardowej elektrokardiografii.
Do technik kardiograficznych zalicza się: fonokardiografię (FKG), która jest zapisem zjawisk akustycznych powstających podczas pracy serca, sfigmografię – rejestrację tętna tętniczego, apekskardiografię – rejestrację uderzenia koniuszkowego serca. Każdy z tych sygnałów może być rejestrowany współbieżnie z elektrokardiogramem za pomocą rejestratora wielokanałowego. Jedynym wymaganym środkiem technicznym jest odpowiedni przetwornik (kardiomikrofon lub piezosfigmometr) i przystawka dopasowująca parametry elektryczne sygnału do wejść typowych torów sygnałowych rejestratora EKG. https://winntbg.bg.agh.edu.pl/skrypty2/0060/index.php strony 193 i 194
Przypisy
Kategoria:Diagnostyka medyczna