Turniej bokserski w wadze muszej (do 51kg) rozgrywany w ramach Igrzysk Olimpijskich w 1952 w Helsinkach. Zawody trwały od 28 lipca do 2 sierpnia 1952 na Messuhalli I. W turnieju wzięło udział 27 zawodników, każdy z innego kraju. W ramach turnieju rozegrano 26 walk z zaplanowanych 27, jedna walka nie odbyła się ze względu na niestawienie się reprezentanta Wietnamu Południowego. Trzy walki zakończyły się przed czasem.

Mistrz olimpijski sprzed czterech lat, Pascual Pérez z Argentyny nie wystąpił na igrzyskach w Helsinkach. W turnieju wzięli udział mistrz Europy z 1951 roku Aristide Pozzali z Włoch oraz wicemistrz Hein van der Zee z Holandii. Brązowi medaliści tamtych mistrzostw wystąpili na Igrzyskach Olimpijskich 1952 w wadze koguciej. W zawodach nie wziął udziału żaden z medalistów Mistrzostw Europy w 1949 roku. Zwycięzcą został 18-letni reprezentant Stanów Zjednoczonych Nathan Brooks.

Hala Zawody odbyły się w Messuhalli I, w której oprócz zawodów bokserskich odbyły się konkurencje gimnastyczne oraz zapaśnicze. Na płycie hali zostały wydzielone dwa ringi bokserskie, na których równolegle rozgrywano pojedynki.

Trybuny miały 4000 miejsc, jednakże podczas walk bokserskich ze względu na niewykorzystanie całej powierzchni boiska do hali mogło wejść 5376 kibiców, natomiast na finał ze względu na demontaż jednego z dwóch ringów 5856. Trybuny zostały podzielone na 4 klasy sektorów, na których były różne ceny biletów. Podczas finałów i półfinałów bilety kosztowały 2 100, 1 050, 600 i 300 natomiast na walki eliminacyjne odpowiednio 1050, 600, 450 i 300 marek fińskich.

Zapleczem treningowym był Käpylä Sports Park, w którym znajdowało się 6 pełnowymiarowych ringów bokserskich.

Media Igrzyska w Helsinkach były transmitowane przez prasę i radio. Nie było transmisji telewizyjnych (oprócz kronik). Organizatorzy przygotowali w Messuhalli I 436 miejsc dla dziennikarzy (głównie reporterów prasowych). Dodatkowo było 12 stanowisk dla komentatorów w tym dwa dla komentatorów fińskich (język fiński i szwedzki). Samą liczbę relacjonujących dziennikarzy trudno ocenić, gdyż nie funkcjonował żaden system ewidencji, dodatkowo nie była ewidencjonowana liczba fotografów.

Tabela końcowa Lp. Państwo Zawodnik 1. Stany Zjednoczone Nathan Brooks 2. RFN Edgar Basel 3. ZSRR Anatolij Bułakow 3. ZPA Willie Toweel 5. Korea Południowa Han Su-an 5. Wielka Brytania Dai Dower 5. Norwegia Torbjørn Clausen 5. Rumunia Mircea Dobrescu 9. Cejlon Leslie Handunge 9. Włochy Aristide Pozzali 9. Szwecja Roland Johansson 9. Austria Alfred Zima 9. Indie Sakti Mazumdar 9. Filipiny Al Asuncion 15. Birma Basil Thompson 15. Japonia Yoshitarō Nagata 15. Portoryko Pablo Lugo 15. Finlandia Risto Luukkonen 15. Dania Kjeld Steen 15. Węgry Kornel Molnár 15. Meksyk Jesús Tello 15. Argentyna Alberto Barenghi 15. Protektorat Saary Helmut Hofmann 15. Polska Henryk Kukier 15. Irlandia Ando Reddy 15. Francja Abdel Amid Boutefnouchet 15. Holandia Hein van der Zee

Walki 1/16 finału

1/8 finału

Basel i Clausen wolny los

1/4 finału

1/2 finału

Walki półfinałowe były zupełnie różne Niemiec Edgar Basel stoczył z Rosjaninem Anatolijem Bułakowem bardzo wyrównane starcie. Natomiast reprezentant Stanów Zjednoczonych Nathan Brooks, mimo trudnego starcia z Rumunem Dobrescu, dzień wcześniej pewnie pokonał Willie Toweela ze Związku Południowej Afryki, który dodatkowo podczas walki nabawił się kontuzji ręki.

Finał

W finale spotkali się dwaj młodzi zawodnicy 18 letni Nathan Brooks oraz 21 letni Edgar Basel. Ze względu na różne oblicza rozgrywanego dzień wcześniej półfinału reprezentant Stanów Zjednoczonych był mniej zmęczony. W finale Brooks pewnie pokonał Niemca i zdobył swój jedyny złoty medal olimpijski, gdyż w 1953 został zawodowym pięściarzem.

Przypisy

Bibliografia [dostęp 2014-08-12] [dostęp 2014-08-12]

Kategoria:Boks na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952