Andrzej Marek Furier (ur. 1960Złota Księga Nauk Humanistycznych. Helion: Gliwice 2013, s. 87., Klempicz) – polski historyk, kaukazoznawcaZłota Księga Nauk Humanistycznych. Helion: Gliwice 2013, s. 87-88.Encyklopedia Szczecina. Wydanie jubileuszowe z okazji 70-lecia polskiego Szczecina, Szczecińskie Towarzystwo Kultury, . Szczecin 2015, s. 245Skan biogramu prasowego z nieznanego źródła.
Życiorys Jest absolwentem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1985), pracę magisterską poświęcił walce Gruzinów o niepodległość w XIX w. W latach 1987–1991 przebywał na stypendium doktoranckim w stolicy Gruzji, gdzie w 1991 r. na Uniwersytecie w Tbilisi obronił rozprawę doktorską pt. „Profesionalnaja i obszczestwiennaja dicjaliclonst' Poljakow w Gruzii w wtoraj połonine XIX-go i naczak XX-go wekow”, poświęconą pobytowi Polaków na Kaukazie w XIX i na początku XX w. (jego promotorem był Akaki Surguladze). W tym czasie ogłosił w Gruzji drukiem pierwsze publikacje na temat relacji polsko-gruzińskich A. Furier, Polskij Dom w Tiflisie „Litieraturnaja Gruzija” 1991, nr 2; A. Furier, Poloneli karthograpchebi Sakarthweloszi „Czorochi” 1991, nr 1.. Po powrocie do kraju kontynuował te badania, pracując najpierw w Polskiej Akademii Nauk, a potem na uczelniach wyższychPublikacje w: https://publi.bg.szczecin.pl/cgi-bin/koha/opac-search.pl?op=do_search&type=opac&marclist=&and_or=and&excluding=&operator=contains&value=Andrzej+Furier.&js_token=mmouqha0j0eoej1mbxp83jgx. W latach 1991 i 1995 przeprowadził badania socjologiczne w Gruzji i Armenii, które miały na celu określenie stanu świadomości narodowej i historycznej tamtejszej inteligencji. Były to pierwsze takie badania na terenie tych dwóch krajów zakaukaskichA. Furier, Świadomość narodowo-historyczna środowiska akademickiego w Tbilisi "Sprawy Narodowościowe. Seria nowa" 1993, t. II, z. 2 (3), s. 171–182; A. Furier, Stan świadomości narodowej ormiańskiej młodzieży akademickiej "Sprawy Narodowościowe. Seria nowa" 1993, t. II, z. 2 (3), s.183–191.. Ich wyniki zostały opublikowane i wykorzystane do napisania pracy habilitacyjnej pt. „Droga Gruzji do niepodległości”. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 2001 r. na Wydziale Historycznym UAM). Od 1998 r. pracował na Uniwersytecie Szczecińskim (do 2026 r.). Współpracował z miejscowymi organizacjami, jak Związek Sybiraków, organizując konferencje na temat zesłań na terenie ZSRR. W roku 2010 uzyskał tytuł profesora. W 2012 podjął pracę w Instytucie Wschodnim UAM na stanowisku profesora zwyczajnego.
Badania naukowe Po habilitacji kontynuował badania na temat polskiej obecności na Kaukazie, publikując na temat osiągnięć Polaków, jak Józef ChodźkoA. Furier, Józef Chodźko 1800-1881. Polski badacz Kaukazu, Warszawa 2001: TRIO.. Efektem tych badań były publikacje na temat gruzińskiej historii i polskiej obecności na Kaukazie, które wprowadziły do polskiej nauki nieznane wcześniej wydarzenia z przeszłości Gruzji, jak bitwa pod Didgori w 1121 r.A. Furier, Bitwa pod Didgori w 1121 r. w gruzińskiej historii i świadomości historycznej, w: Wojna, pamięć, tożsamość. O bitwach i mitach bitewnych, pod red. J. M. Piskorskiego, Warszawa 2012, s. 223–247 (przypisy s. 396–399). Te badania umożliwiły zakończenie prac nad monografią Polacy w GruzjiA. Furier, Polacy w Gruzji, Warszawa 2009: TRIO.. Podsumowała ona badania na temat polskiej obecności w tym kraju i stanowiła podstawę wniosku o nadanie tytułu profesorskiego (nominacja 2010). Została nagrodzona przez "Przegląd Wschodni" w kategorii najlepsza książka o Polakach na WschodzieM. Mądzik, Nagroda Przeglądu Wschodniego 2009 w kategorii Dzieje Polaków na Wschodzie - Andrzej Furier „Przegląd Wschodni" 2012, nr 46, s. 260–264.. W okresie po uzyskaniu tytułu profesora nauk humanistycznych prowadził badania związane z problematyką bezpieczeństwa. Zorganizował w 2003 r. międzynarodową konferencję poświęconą współczesnym przemianom na KaukazieA. Furier, Kaukaz w dobie globalizacji, Poznań 2005.. Widoczne w publikacjach poszerzanie pola badawczego doprowadziło go do zainteresowania się przemianami na obszarze poradzieckim i wschodnim wymiarem integracji europejskiej – od Rosji i Ukrainy po Gruzję i Azerbejdżan. W efekcie pojawiła się monografia o Borysie Jelcynie i tom studiów o UkrainieA. Furier, Dekada Jelcyna. Uwarunkowania rosyjskich przemian społecznych i politycznych 1991-2000, Szczecin 2003: WNUS; A. Furier, Ukraina – czas przemian po rewolucji godności, red. A. Furier, Poznań 2017: FNCE.. Swoim rodzinnym stronom poświęcił dwie książki - o Lubaszu i bohaterze walk o niepodległość w 1918 r., dowódcy Powstania Wielkopolskiego Zdzisławie OrłowskimA. Furier, – Z kart historii Lubasza, Poznań 2012: ZAPOL; A. Furier, Powstaniec i obywatel z Wielkopolski Zdzisław Orłowski, Poznań 2018: FNCE..
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy kartwelolodzy Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Szczecińskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Absolwenci Tbiliskiego Uniwersytetu Państwowego Kategoria:Urodzeni w XX wieku