thumb|270px|Pogranicze austriacko-tureckie po pokoju w Požarevacu (1718) thumb|270px|Pogranicze austriacko-tureckie w 1739, po pokoju belgradzkim Traktat belgradzki – traktat pokojowy zawarty 18 września 1739 roku w Belgradzie, kończący VII wojnę austriacko-turecką, toczoną się w latach 1735–1739. Traktat przywrócił Imperium Osmańskiemu część terytoriów utraconych na rzecz Austrii postanowieniami traktatu w Požarevacu (1718). Równolegle prowadzona wojna rosyjsko-turecka została zakończona 29 września 1739 traktatem w Niszu.
W konsekwencji traktatu Austria miała zwrócić Imperium Osmańskiemu ziemie serbskie, z Belgradem włącznie, północną Bośnię i na południe od Dunaju, zaś Oltenię zależnej od Turcji Wołoszczyźnie. Konsekwencją traktatu była likwidacja utworzonego w 1718 jako austriackiego kraju koronnego. Granica austriacko-turecka ustanowiona została trwale na rzekach Dunaj i Sawa. Konsekwencją tego postanowienia traktatu była m.in. druga wielka wędrówka Serbów.
Francja, jako mediator, otrzymała od Turcji znaczne korzyści handlowe oraz uprawnienia do opieki nad katolikami zamieszkującymi Imperium Osmańskie.
Przypisy
Bibliografia Emanuel Rostworowski, Historia powszechna. Wiek XVIII, Warszawa 2001, Wyd. Naukowe PWN, str. 491 – 492 Henry Smith Williams, "The Historians' History of the World", wyd. Hooper and Jackson LTD, 1909, str. 410
Linki zewnętrzne
World History at KMLA - Serbia 1660-1789
Zobacz też Traktat w Niszu
Belgradzki Kategoria:Wydarzenia 1739 Kategoria:Traktaty międzynarodowe Imperium Osmańskiego Kategoria:Traktaty międzynarodowe Austrii Kategoria:Historia Belgradu