thumb|Uczestnicy mistrzostw, czerwonym kolorem zaznaczono gospodarzy thumb|Mecz Dania-Macedonia, Arena Belgrad Mistrzostwa Europy w Piłce Ręcznej Mężczyzn 2012 – dziesiąte mistrzostwa Europy w piłce ręcznej mężczyzn, oficjalny międzynarodowy turniej piłki ręcznej o randze mistrzostw kontynentu organizowany przez EHF, mający na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w Europie. Odbywał się w dniach od 15 do 29 stycznia 2012 roku w czterech serbskich miastach. W turnieju wzięło udział szesnaście zespołów, automatycznie do mistrzostw awansowała reprezentacja Serbii jako gospodarze zawodów oraz Francuzi jako obrońcy tytułu, o pozostałe miejsca odbywały się natomiast eliminacje. Turniej służył jako jedna z kwalifikacji do Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 oraz Mistrzostw Świata 2013.

W kwietniu 2010 roku zaprezentowano logo mistrzostw oraz uruchomiono oficjalną stronę turnieju, zaś w styczniu 2012 roku premierę miała oficjalna piosenka zawodów zatytułowana Never Give Up, którą wykonywał Ognjen Radivojević. Na miesiąc przed rozpoczęciem zawodów organizatorzy ogłosili, iż całkowicie wyprzedały się bilety w trzech z pięciu hal. Maskotką zawodów został orzeł nazwany Tasa.

W kwietniu 2011 roku EHF ogłosiła ramowy harmonogram rozgrywek uwzględniający wydłużenie czasu przeprowadzenia mistrzostw o dwa dni – rozpoczynając je w niedzielę i dokładając jeden dzień odpoczynku w fazie finałowej, a już po losowaniu grup szczegółowy. Stawką zawodów prócz medali tej imprezy były także jedno miejsce w londyńskim turnieju olimpijskim oraz trzy miejsca w kolejnych mistrzostwach świata.

Niespodzianką fazy grupowej był awans Francuzów i Duńczyków do następnej rundy z zerowym dorobkiem punktowym, pozytywnie ekspertów zaskoczyły natomiast reprezentacje Węgier, Niemiec i Macedonii. Francuzi okazali się największym rozczarowaniem turnieju, po raz pierwszy od LIO 2004 nie awansując do półfinału mistrzowskiej imprezy, ten wyczyn po trzech zwycięstwach w fazie zasadniczej i korzystnym wynikom innych zespołów udał się niespodziewanie zaś Duńczykom – tam spotkali się z jedyną dotąd drużyną bez porażki, Hiszpanami. Skandynawowie kontynuowali dobrą passę także w półfinale po wyrównanym meczu zwyciężając jedną bramką, w drugim zaś, wewnątrzbałkańskim pojedynku, gospodarze pokonali Chorwację. W finale Duńczycy zrewanżowali się Serbom za dwubramkową porażkę w fazie grupowej, brąz zdobyli zaś Chorwaci. Mistrzowie kontynentu uzyskali awans na Letnie Igrzyska Olimpijskie 2012, natomiast Serbia i Macedonia do światowych turniejów barażowych, medaliści zawodów zakwalifikowali się też do kolejnych mistrzostw świata.

Po zakończonym turnieju IHF opublikowała statystyki indywidualne i drużynowe, a także jakościowe.

Na trybunach podczas 47 rozegranych spotkań zjawiło się nieco ponad trzysta tysięcy widzów, co ustanowiło nowy rekord europejskiego czempionatu. Zawody były transmitowane w Internecie na oficjalnym kanale YouTube europejskiej federacji, sygnał telewizyjny docierał zaś do ponad dwustu terytoriów za pośrednictwem 75 stacji, a łączna oglądalność przy 1898 godzinach transmisji osiągnęła 1,47 mld osób. Oznaczało to wzrost o 40% w porównaniu do 2010 i o 20% względem dotychczas rekordowej edycji 2008. Dodatkowo po raz pierwszy całe mistrzostwa były produkowane w standardzie HDTV.

Obiekty W listopadzie 2010 roku EHF podpisał z komitetem organizacyjnym umowę na organizację mistrzostw wskazując do ich rozegrania pięć hal, z czego trzy miały zostać zmodernizowane, by spełniać wymagania stawiane przez europejską federację.

Belgrad Belgrad Nowy Sad Beogradzka Arena Hala Pionir SPC Vojvodina Pojemność: 19 982 Pojemność: 8 150 Pojemność: 8 000 190px 190px 190px Nisz Sportski centar Čair Pojemność: 4 000 190px Vršac Centar Milenijum Pojemność: 4 058 190px

Eliminacje

Zakwalifikowane zespoły KrajStrefa kwalifikacyjnaMistrzostwa 2010 Gospodarz 13. miejsce Mistrz Europy 2010 Mistrzostwo 1. miejsce w 1 grupie eliminacyjnej 14. miejsce 2. miejsce w 1 grupie eliminacyjnej – 1. miejsce w 2 grupie eliminacyjnej 2. miejsce 2. miejsce w 2 grupie eliminacyjnej 6. miejsce 1. miejsce w 3 grupie eliminacyjnej 4. miejsce 2. miejsce w 3 grupie eliminacyjnej 11. miejsce 1. miejsce w 4 grupie eliminacyjnej 15. miejsce 2. miejsce w 4 grupie eliminacyjnej – 1. miejsce w 5 grupie eliminacyjnej 10. miejsce 2. miejsce w 5 grupie eliminacyjnej 3. miejsce 1. miejsce w 6 grupie eliminacyjnej 7. miejsce 2. miejsce w 6 grupie eliminacyjnej 8. miejsce 1. miejsce w 7 grupie eliminacyjnej 5. miejsce 2. miejsce w 7 grupie eliminacyjnej 12. miejsce

Losowanie grup Jeszcze w trakcie trwania eliminacji organizatorzy ogłosili procedurę losowania grup turnieju głównego, zastrzegając sobie prawo do rozstawienia po jednej drużynie w każdej z grup. Losowanie grup zostało zaplanowane na 15 czerwca 2011 roku w Belgradzie, a przed nim drużyny zostały podzielone na cztery koszyki na podstawie wyników osiągniętych podczas Mistrzostw Europy 2010 i eliminacji do ME 2012. Koszyk 1 Koszyk 2 Koszyk 3 Koszyk 4

W wyniku transmitowanego w Internecie losowania, które prócz oficjeli EHF przeprowadzili Dragan Škrbić, Marko Vujin, Uroš Zorman, Igor Vori i Christoffer Rambo wyłonione zostały cztery czterozespołowe grupy pierwszej fazy turnieju. Grupa ABelgrad Grupa BNisz Grupa CNowy Sad Grupa DVršac

Składy

Szerokie składy były przesyłane do IHF do 16 grudnia 2011 roku, natomiast turniejowe opublikowano 14-15 stycznia 2012 roku.

Sędziowie thumb|Maskotka zawodów Na początku września 2011 roku EHF opublikowała listę piętnastu par sędziowskich, spośród których dwanaście zostanie wyznaczonych do sędziowania meczów turnieju finałowego, a na końcowej liście nie znaleźli się spośród nich arbitrzy z Portugalii, Słowacji i Węgier.

Václav Horáček, Jiří Novotný Per Olesen, Lars Ejby Pedersen Nordine Lazaar, Laurent Reveret Óscar Raluy López, Ángel Luis Sabroso Hlynur Leifsson, Anton Palsson Sławe Nikołow, Ǵorǵi Nachevski Lars Geipel, Marcus Helbig Kenneth Abrahamsen, Arne M. Kristiansen Ivan Caçador, Eurico Nicolau Jewgienij Sotin, Nikołaj Wołodkow Sorin-Laurenţiu Dinu, Constantin Din Nenad Nikolić, Dušan Stojković Michal Badura, Jaroslav Ondogrecula Nenad Krstič, Peter Ljubič Peter Horvath, Balazs Marton

Faza wstępna Grupa A Poz. Drużyna Mecze Bramki PktMWRP+−+/−1.32106761+652.32018672+1443.31027876+224.30127092−221

Grupa B Poz. Drużyna Mecze Bramki PktMWRP+−+/−1.32017774+342.31117671+533.31118384−134.31027784−72

Grupa C Poz. Drużyna Mecze Bramki PktMWRP+−+/−1.32108377+652.31208178+343.31027779−224.30128289−71

Grupa D Poz. Drużyna Mecze Bramki PktMWRP+−+/−1.33008878+1062.31029091−123.31029597−224.31028087−72

Faza zasadnicza Grupa 1 Poz. Drużyna Mecze Bramki Pkt StatusMWRP+−+/−1.5311110104+67Mecze o miejsca 1–42.5302140133+76Mecze o miejsca 1–43.5212130127+35Mecz o miejsca 5–64.5212132129+355.5212132136−456.5023124139−152

Grupa 2 Poz. Drużyna Mecze Bramki Pkt StatusMWRP+−+/−1.5410143130+139Mecze o miejsca 1–42.5311137128+97Mecze o miejsca 1–43.5203153156−34Mecz o miejsca 5–64.5122125130−545.5113143146−336.5113128139−113

Faza pucharowa Mecz o 5. miejsce

Mecze o miejsca 1–4

Mecz o 3. miejsce

Finał

Klasyfikacja końcowa MiejsceReprezentacjaUwagi awans: MŚ 2013, IO 2012 awans: MŚ 2013, kwalifikacje do IO 2012 awans: MŚ 20134.5.awans: kwalifikacje do IO 20126.7.8.9.10.11.12.13.14.15.16.

Nagrody indywidualne Nagrody indywidualne otrzymali: MVPNajlepszystrzelecNajlepszybramkarzNajlepszylewoskrzydłowyNajlepszyprawoskrzydłowyNajlepszylewyrozgrywającyNajlepszyśrodkowyrozgrywającyNajlepszyprawyrozgrywającyNajlepszyobrotowy Momir Ilić Kirił Łazarow Darko Stanić Guðjón Valur Sigurðsson Christian Sprenger Mikkel Hansen Uroš Zorman Marko Kopljar René Toft Hansen

Przypisy

Bibliografia